1

Interview met 103 jarige Evelyn

Een poosje geleden vond ik een interview met de Amerikaansche Evelyn Kottman van 103 op het internet.
Ik heb er een paar stukjes uitgehaald en voor U vertaald.

Vraag: Heeft U de wereld beter of slechter zien worden gedurende uw leven?
Mevrouw Kottman: Beiden. Maar soms denk ik dat menschen vandaag gewoon niet tevreden zijn. Ze hebben zooveel materiële zaken maar zijn ongelukkig met hun leven.
De wereld lijkt ook gewelddadiger dan het was. I kan niet geloven dat kinderen elkaar neerschieten op scholen, dat maakt me verdrietig.

Vraag: Van welke muziek geniet U en wat was uw favoriete decennium?
Antwoord: Big Band! En mijn favoriete decennium was de jaren ’40. Ik trouwde toen en mannen wisten nog echt hoe ze een hoed moesten dragen.
Glen Miller was de beste.

Vraag: Wat is uw mening over hoe de media vrouwen beïnvloed? Zijn vrouwen ooit tevreden geweest met hun lichaam?
Mevrouw Kottman: In de jaren ’30 en ’30 knipte je je haar kort, leende een man zijn jasje of broek en ging uit met een jongensachtige stijl.
Dat was de Flapper stijl.
In de jaren ’40 en ’50 wilde vrouwen een zandloper figuur. Tijdschriften waren verantwoordelijk voor bepaalde trends voor er televisie was.
Ik weet niet of TV het erger gemaakt heeft maar voor mij lijkt dat wel zoo. Iedereen heeft nu plastische chirurgie en dat is zonde.

Vraag: Op welke acteurs was U verliefd toen U opgroeide?
Mevrouw Kottman: Jimmy Stewart en Cary Grant.

Vraag: Heeft U advies?
Mevrouw Kottman: Het beste dat je kunt doen is je stuivers bewaren voor een slechte dag. Je weet nooit wanneer je ze noodig zult hebben of er een noodgeval is. Mijn favoriete spelletje als kind was stok en hoepel, de heuvel afrollen, naar beneden racen in een kar, of in de natuur wandelen.
Om het hart van een meisje te winnen moet je haar uit vragen, vertel her vantevoren of ze haar beste kleeren aan moet trekken, neem haar mee uit eten en naar een show. Behandel haar voorzichtig en met respect en vraag haar dan of je haar zoenen mag.
De meest waardevolle vaardigheid is charme.

Vraag: Wat is het belangrijkste dat we onze kinderen kunnen leren?
Mevrouw Kottman: Werk hard en leer hoe je de dingen die je wilt kunt verdienen. Laat ze werken in huis, zelfs de kleintjes, zooals de tafel dekken, en verwacht dingen van ze.
Als je ze een makkelijk leven geeft dan redden ze het niet in hun eentje.

Vraag: Oudere menschen zeggen soms dat ze elkaar leerde kennen op een dansfeest, is dat hetzelfde als een nachtclub vandaag de dag?
Mevrouw Kottman: Ik zou het niet weten maar denk het niet. Nachtclubs zien er niet echt romantisch uit of als een plek waar je een beleefd gesprek kunt voeren. Ze lijken me meer op een plek met veel lawaai.

Vraag: Wat is er toch mis met de jeugd van tegenwoordig?
Mevrouw Kottman: Geen flauw benul!

Vraag: Wat is iets dat U leerde toen U opgroeide en dat menschen vandaag de dag niet leren maar wel zouden moeten leren?
Mevrouw Kottman: Gewone simpele ouderwetsche manieren. Ik kan het niet uitstaan als ik knapen zie met hoeden op tijdens een sportwedstrijd tijdens het volkslied of als ze in een huis binnengaan of aan tafel zitten zonder hun hoed af te nemen.

Vraag: Wat vond U van de ‘Civil Rights Movement’ (Burgerrechtenbeweging in Amerika in de jaren ’50 en ’60).
Mevrouw Kottman: Ik wist dat het goed was maar ik was niet echt progressief. Ik denk dat mijn meningen in de jaren er flink op vooruitgegaan zijn, ik stemde zelfs voor Obama.

Vraag: Hoe zijn uw meningen en houdingen veranderd als het gaat om andere rassen?
Mevrouw Kottman: Ik denk dat er niet veel veranderd is. Ik voelde nooit dat wij, in ons deel van het land, dat we erg racistisch waren. Maar we gebruikte wel taal dat vandaag als intolerant gezien zou worden.
Ik ging naar school met twee zwarte meisjes en ik speelde met ze, daar had ik geen probleem mee en ze waren mijn vrienden.
We hadden gewoon plezier.

Ik had nooit verwacht een vliegtuig te zien, laat staan een robot op Mars.
De uitvinding die ik leukste vind is elektriciteit. We hadden licht door op een knopje te drukken! We hoefde geen lampen met olie meer te vullen.

Vraag: U bracht uw jeugd door op een boerderij in Noord West Amerika.  Had U last van de “Dust Bowl” en heeft U “The Grapes of Wrath” gelezen?
Mevrouw Kottman: Ja op beide. ‘The Grapes of Wrath’ was zeer zeer natuurgetrouw. De Dust Bowl jaren waren vreselijk. Je at stof, sliep door de stof, je sprak over de mist die je elke dag zag.
De lucht was niet helder omdat het zoo vol van stof was. Het stapelde zich op bij paaltjes, gebouwen.
Je kon het niet buiten houden wat het ging door ieder raam, deur en spleetje dat er was.
Dat zou ik niet nog eens mee willen maken.

Mijn lievelingsherinnering aan Joe was de dag dat ik eindelijk zwichtte en zei dat ik met hem zou trouwen.
Joe was katholiek  en ik Lutheriaans en het was een controversiele relatie.
In Del Rapids, Iowa, waar Joe vandaan kwam, kon een katholieke jongen zijn voet niet eens op de drempel van een Lutheriaansche kerk zetten. Hij vroeg me of ik me wilde bekeren maar ik zei nee. Hij wist dat er nog een andere vrijer was en dat als hij me niet nam zooals ik was zijn kans verkeken zou zijn.
Dus trouwde we en hadden een gelukkig leven samen.

Vraag: Wat is uw advies voor iemand met een gebroken hart?
Mevrouw Kottman: Ga zitten en drink een kop koffie.

Vraag: Hoe zorg ik er voor dat mijn kleine dochter een prachtige vrouw word later?
Mevrouw Kottman: Laat haar in de modder spelen.

Een wandeling en een simpel leven zijn goed voor de ziel.

Vraag: Wat vind U van rechten voor homosexuelen?
Mevrouw Kottman: Zoo lang niemand pijn gedaan word vind ik het prima. Andermans privé zaken interesseren me niet Het zou voor iedereen beter zijn als we ons wat minder bemoeide met andermans zaken.
Leef en heb lief wie je wilt.

Werk hard.
De kinderen van tegenwoordig denken soms dat bepaalde soorten werk te laag voor ze is maar het is belangrijk om zelfstandig te zijn. In mijn tijd waren we niet bang om een schoonmaak baan te nemen of hard te werken. Je deed wat je moest doen en zorgde voor jezelf. Een goede baan moet je verdienen.

Vraag: Is het weer echt veranderd de laatste jaren?
Mevrouw Kottman: Volgens mij is het gekker geworden. Het weer is enorm veranderd sinds ik een meisje was.

Vraag: Zijn veel menschen van uw leeftijd niet erg racistisch?
Mevrouw Kottman: We zijn eerder achterhaald dan racistisch.
Ik krijg soms op mijn donder omdat ik woorden gebruik als zwarten en indianen.
Maar we bedoelen het goed en ik behandel de meeste menschen hetzelfde.

Vraag: Toen U een kind was, namen heeren toen echt hun hoed af voor dames, iedere keer dat ze elkaar ontmoette, hoe werkte dat?
Mevrouw Kottman: Als ze echte heeren waren dan deden ze dat zeker.
De hoed af nemen is een verloren kunst.

Vraag: Rooktte U?
Mevrouw Kottman: In mijn jeugd rook ik een pijp maar nauwelijks sigaretten, behalve op feestjes nu en dan.

Vraag: Wat moeten alle jonge mannen weten over vrouwen?
Mevrouw Kottman: Wees niet bang van vrouwen die kunnen drinken, kaart spelen, eten en plezier in het leven tonen. Ze zal je veel meer laten ervaren dan een dunne juf zonder persoonlijkheid. Jullie zullen elkaar fantastische dingen kunnen vertellen en mooie verhalen hebben als je oud bent.

Vraag: Wat vond U van de jaren ’60?
Mevrouw Kottman: Het waren een stel dommeriken. Iedereen zag eruit als een zwerver en gebruikte drugs. Menschen denken dat het een tijd was waarin de jonge generatie alles wilde veranderen maar het was eigenlijk een egoïstische tijd.
Ik hield niet van hippies en uiteindelijk stemde ze toch op Ronald Reagan.

Vraag: Wat is het gekste wat U ooit gedaan heeft?
Mevrouw Kottman: Ik heb een auto gestolen samen met mijn zes jarige broertje.
Ik was toen negen.

Vraag: Was het leven vroeger makkelijker?
Mevrouw Kottman: Nee, helemaal niet. We hadden honger en waren vreselijk arm. Onze boerderij bracht nauwelijks genoeg op om van e leven, ik werkte vanaf het moment dat ik kon lopen en hielp mijn moeder. Ik moest al op mijn broertjes en zusjes passen toen ik zeven jaar oud was terwijl mijn moeder ging werken.
Maar het leven was wel simpeler.

Vraag: Welke generatie is uw favoriete?
Mevrouw Kottman: De beste generatie waren zij die de Tweede Wereldoorlog meemaakte, zij zijn mijn favorieten.
We waren zuinig, werkte hard en begrepen opoffering.
We waren ook veel optimistischer dan de jeugd van vandaag en we konden tevreden zijn met wat we hadden.

Soms denk ik dat menschen vandaag de dag gewoon niet tevreden zijn.
Ze hebben zooveel maar zijn ongelukkig met hun leven.

Vrouwen vandaag kunnen alles doen wat ze maar willen. In mijn tijd gingen vrouwen trouwen, kregen kinderen en bleven thuis. Als ze werkte dan was het op de boerderij, naaiwerk of kleine bijbaantjes. Lerares was het enige echte werk voor vrouwen waar je ook salaris mee verdiende.
Maar dan liep je wel het risico een oude vrijster te worden.
Zelf trouwde ik pas in de dertig, omdat ik les gaf op school om mijn familie te ondersteunen.
Ik groeide op met veel ontberingen maar ik zou het nooit anders willen, het gaf vorm aan mijn persoonlijkheid. Het maakte me een harde werker en dankbaar voor wat ik had.

Menschen waren vroeger niet promiscue , vooral in kleine dorpjes waar iedereen zou roddelen.
Maar nu en dan was er wel een gedwongen huwelijk en een vroege baby.

Tot zoover mevrouw Kottman.
Interessant niet waar?
Weet U nog ergens bijzondere interviews met menschen die de jaren 20, 30 en 40 nog bewust hebben meegemaakt?
Laat het me weten!

1388856273_23782

Advertenties
0

Aan tafel!

Ik zal het eerlijk bekennen, ik kan nog lang niet echt vooroorlogsch kooken.

De keuken staat vol met ouderwetsch kookgerei, op de plank liggen bergen receptenboeken van toen, maar het is er gewoon nog niet echt van gekomen.

Als kind van de jaren ’70 heb ik bar weinig echt nuttige dingen geleerd in mijn jeugd, ik kon geen kousen stoppen, nauwelijksch echt schoonmaken en ben ook geen keukenprinses.

En al die boeken van toen gaan er vanuit dat je toch wel een beetje de basis hebt meegekregen.

Dat heb ik weer, maak onderdeel uit van de eerste generatie sinds Adam en Eva waarvan de vrouwen niet een beetje leren huishouden.

Maar ja, dat wilde ik zelf ook echt niet leren toen ik jong was, dus vooral eigen schuld dikke bult.

Hoe dan ook, de tafel had een belangrijke rol in vooroorlogsch Nederland, nu gebruiken we hem eigenlijk alleen voor het eten en dat is alles.

De tafel staat in een hoekje, soms in de keuken en het komt ook vaak voor dat iedereen met bord op de schoot voor de tv de maaltijd nuttigt.

Dat was vroeger dus anders.

De tafel stond midden in de woon- of eetkamer met een grote lamp er boven.

Vooral in de vroege jaren van de 20e eeuw was dit de eenige plek met electrisch licht en daar waar men dus ging zitten als het donker werd.

Hier werd het huiswerk gemaakt, de aardappels geschild, het eten gegeten en dan gelezen of een spelletje gespeeld.

Want dat hoor ik vaak van de oudere generatie, dat weten ze nog en daar denken ze met veel plezier aan terug, ’s avonds om tafel een spelletje Mensch erger je niet met pa en ma spelen.

Natuurlijk ging men in de winter soms toch liever om de kolenkachel zitten en als er een radio in huis was dan verhuisde men na het eten naar de rookfauteuil.

Kunt U het zich herinneren, ziet U het voor zich?

Naa een waschbeurt in de teil voor de kolenkachel met een frische pyama en nog nat achter de ooren bij pa op schoot.
Maria kaakje in de hand en een glaasje ranja, mamma stopt kousen, pappa rookt een pijp en terwijl je langzaam rozig begint te worden komt er uit de grote houten radio een spannend hoorspel of je mag opblijven voor de Bonte Dinsdagavondtrein.
Maar als het afgeloopen is gelijk naar bed hoor!

Ik heb dat dus allemaal nooit meegemaakt.
Wij hebben altijd een televisie gehad, en een badkamer.
Ook leuke herinneringen aan mijn jeugd maar toch anders.
En het gekke is dat ik dus wel altijd droomde van die vooroorlogsche jeugd die ik zelf nooit meegemaakt had

We speelde wel af en toe een spelletje aan tafel, soms aten we er, maar verder werd die arme tafel een beetje verwaarloosd.
Wij hingen de hele avond op de bank, met chips en cola.

Vroeger was men dus een beetje gedwongen dicht bij elkaar te zitten, vast ook vaak erg vervelend maar tegenwoordig kijken veel menschen daar met een beetje heimwee naar terug.
Geen wonder want veel moderne gezinnen brengen zoo weinig tijd samen door.
De hele dag op werk en school, na het eten verdwijnt dan iedereen in zijn of haar eigen wereldje.
Vader kijkt tv, moeder zit op de ipad, zoonlief in zijn eigen kamer tv te kijken, dochter speelt een computerspelletje, andere zoon zit de hele tijd met zijn mobiele telefoon te spelen, en gaa zoo maar door.
Misschien brengen we meer tijd thuis door dan vroeger, maar brengen we het ook echt samen door?

Als ik zie hoe sommige moderne gezinnen hun avonden door brengen wordt ik nog nostalgischer naar hoe het vroeger ging, ook al was het natuurlijk niet altijd een pretje de hele avond met je familie aan tafel.

Ik ben een oude vrijster, helemaal alleen maar vreselijk gelukkig.
Zonder gezin word mijn tafel natuurlijk ook vaak verwaarloosd, maar gelukkig zit ik er wel af en toe aan met mijn naaimachine.
En soms dan organiseer ik een gezellig vooroorlogsch avondje,
Dan komen vrinden langs, eten we, luisteren we naar de Bonte Dinsdagavondtrein (een originele uitzending van 1939!) en dan komen de spelletjes op tafel.
Mensch erger je niet, de eerste uitgave van Monopoly, Denk Fiks (voorloper van Pim Pam Pet), het Uiver spel of een van de vele andere bordspellen die ik zoo door de jaren heen verzameld heb.
Reuze gezellig!
Staat mijn tafel toch weer een avondje in het middelpunt der belangstelling.

lamp boven tafel

0

Mijn lievelingsfoto

Dit is een foto van mij waar ik erg blij mee ben.

Hij laat zoo goed de sfeer van mijn huis zien maar ook mijn hang naar de gezelligheid van toen en hoe ik soms een avondje door breng; lekker bij de radio kousen stoppen terwijl in de keuken het eten al op staat.

Dat kunt U zien aan het schort dat ik draag.

Er is veel te zien op de foto, om te beginnen bij het schort, deze is een cadeau van vrienden in Duitschland, uit de oorlogsjaren en handgemaakt met dweil stof, want die kon je nog wel krijgen zonder distributie bonnen.

Ik ben kousen aan het stoppen, tja als je die elke dag draagt terwijl ze niet meer gemaakt worden, moet je ze regelmatig herstellen, dat deden de dames vroeger natuurlijk ook vaak.
Helaas kun je ze nu niet meer weg brengen om voor 3 cent te laten repareren door iemand anders.

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe oud de gordijnen achter me zijn maar ze zijn van dik velours en passen perfect bij het interieur.

Naast me staat de bekende combinatie van tijdschriftenbak, tafeltje en lamp, alles in een.
Reuze handig en een perfecte plek voor de asbak in de vorm van een auto.
Natuurlijk rook ik, dat deed vroeger bijna iedereen.
Maar ik ben eigenlijk alleen een sociale rooker, steek er heel af en toe een op als er visite is die graag ook rookt, natuurlijk heb ik wel altijd sigaretten in huis want anders zou ik geen goede gastvrouw zijn.
Ik vind het wel altijd fijn om er een sigaret bij te pakken als er een fotograaf op bezoek komt want ik vind het mooi staan en stiekem ook wel leuk om al die moderne menschen van tegenwoordig een beetje te plagen met tabak omdat men er tegenwoordig zoo hysterisch over doet.

Naast me staan natuurlijk mijn naaikistjes vol met garen, lapjes en wol.

Daarnaast een Amsterdamsche School stijl tafeltje met op de ondersten plank mijn grammofoonplaten en erboven op een radio.
Dit is een NSF (Nederlandsche Seintoestellen Fabriek) radio uit 1934.
Door een beetje valsch te spelen met wat moderne techniek klinkt daar de hele dag vooroorlogsche muziek en radioprogramma’s uit.

Erboven op staat een ‘Moffenzeef’, waarmee men tijdens de oorlog naar de BBC en Radio Oranje kon luisteren zonder al te veel storing.

En helemaal rechts, helaas nauwelijks te zien, mijn droogrekje voor de kachel.
Zonder moderne droger krijg ik mijn wasch dus op die manier schoon, in de zoomer gaat het aan de waschlijn op het balkon.

Verder mis ik op de foto ook nog wat huisdieren, maar verder ben ik er erg blij mee.

De foto is in 2009 gemaakt door Frank Kouws, bij hem berusten de rechten dus wilt U de foto ooit ergens voor gebruiken, dan kunt U contact met hem opnemen.

Bedankt voor de mooie foto mijnheer Kouws!

 

kousen stoppen