0

Televisie geschiedenis

De jaren ’30 waren een gouden tijd voor de technologie, niet alleen werden er in de hele wereld allemaal fantastische uitvindingen gedaan, ook in Nederland gingen we zelf aan de slag in plaats van te wachten op wat er nu weer voor stuk plastic met knoppen uit China kwam.
Natuurlijk maakte we in ons Kikkerlandje de meest fantastische speelfilms en weet iedereen wel dat we allemaal ’s avonds voor de radio zaten, maar het is vaak onbekend dat we toen ook al televisies hadden!
Nou ja…
Men wist allemaal wel al wat het was, het stond vaak in kranten en tijdschriften en er waren nogal wat uitvinders en amateurs mee aan het knutselen, al jaren.
Het hing in de lucht en het zou niet lang duren voor ze overal te krijgen waren, dacht men.
Echte reguliere tv opnames kwamen pas na de oorlog, maar vlak voor de oorlog waren we er eigenlijk al bijna klaar voor.
In 1929 was de eerste tv demonstratie in Nederland, dit was in het prachtige Kurhaus in Scheveningen.
Vooral Philips speelde een grote rol in en tot en met de oorlog bleef men hard bezig met werken aan deze nieuwe technologie.
Er waren natuurlijk weinig tv toestellen maar ik heb wel wat leuke foto’s gevonden van die allereerste uitzendingen.
Uit de tijd dat men op tv nog fatsoenlijk Nederlandsch sprak!
Deze plaatjes zijn gemaakt tijdens een eerste demonstratie in de Jaarbeurs in Utrecht, op 15 maart 1938 met oa. Wim Kan en Corry Vonk.
Leuk detail is dat ik de cameraman en een van de belangrijkste mannen van die pioniersdagen der Nederlandsche Televisie, Erik de Vries, ooit nog eens heb mogen interviewen toen ik zelf film en televisie studeerde.

wim kan tv

Advertenties
1

Juffrouw Jo verklaard

In 2007 vroeg men Arjo Klamer, hoogleraar cultuur-economie, om mijn soort eens te beschrijven.
Ik moet zeggen dat ik me wel in zijn conclusie kan vinden;

“Het modernisme was allesbepalend voor onze cultuur; hoe we ons kleedden, hoe we onze huizen inrichtten.
De postmodernisten begonnen stijlen te mengen en nog globalistischer te denken.
Vooral dat alles overheersende globalisme heeft veel mensen onzeker gemaakt.”
Klamer noemt de mensen die in het verleden zoeken naar hun identiteit ‘neo-traditionalisten’.
“Ze zijn geïnteresseerd in de geschiedenis van Nederland, in hoe mensen vroeger met elkaar omgingen.
Ze zoeken naar een maatschappelijke samenhang die nu verloren lijkt te zijn gegaan.
En ik begrijp die mensen goed. Ik beschouw het ook niet als een stap terug maar als een stap voorwaarts.
Het is juist heel gezond dat mensen in het verleden op zoek gaan naar een gemeenschappelijke identiteit in een samenleving die volledig is losgeslagen.
Mensen willen zich weer thuis voelen in een gemeenschap.”

0

Django

Tijd voor een muzikale onderbreeking!
Jean “Django” Reinhardt is een van de beste gitaarspelers aller tijden, tallooze beroemde moderne gitaristen zijn het hier mee eens en zien hem als een voorbeeld.
In 1910 is hij geboren in België maar bracht het grootste deel van zijn jeugd door in zigeuner kampementen met zijn familie van Romani komaf.
Ze waren reuze arm en moeten hard werken maar het was ook een enorm musikale omgeving, vandaag de dag is de ‘hot gypsy jazz’ nog steeds erg populair.
Hij had al snel talent voor de banjo maar toen hij 18 was sloeg het noodlot toe.
Om een klein beetje geld te verdienen maakte ze in hun zigeunerwagen bloemen van papier en celluloid, erg brandbaar.
Na laat thuis gekomen te zijn van een optreden stootte hij een kaars om en binnen enkele tellen stond alles in de brand.
Django werd gered door vrinden en familie maar had wel eerste en tweede graads brandwonden, zijn rechterbeen was verlamd en the vierde en vijfde vinger van zijn linker hand waren zwaar verbrand.
Dokters wilden zijn vingers amputeren en zeiden dat hij nooit meer gitaar zou kunnen spelen.
Django weigerde de operatie.
Ook al kon hij zijn twee vingers niet meer gebruiken toch leerde hij heel snel weer opnieuw gitaar spelen.
Het duurde niet lang voor Django beroemd werd als een van de grootmeesters van de Hot Jazz.
Bijna niemand kon zoo goed, zoo natuurlijk gitaar spelen en zijn techniek is nog steeds bijna ongeëvenaard.

Maar buiten al dat om, is hij voor mij gewoon een muzikant die mijn hart direct beroerd.
Een van de weinige artiesten wiens muziek ik de hele dag kan beluisteren zonder er genoeg van te krijgen.
Muziek waarvan ik ga dromen, ik zie mezelf al in een donker rookerig cafe in het Parijs van de jaren ’30, Gauloises sans filter, glas roode wijn erbij, dansen, en maar genieten van het orkestje in de hoek.

Mocht U hem nog niet kennen dan is het mijn eer U voor te stellen aan Django Reinhardt!

0

Kachels, geisers en fornuizen

Wist U dat wij hier in Amsterdam vanaf 1933 in ieder nieuw huis een badkamer kregen?

Uit; “kachels, geisers en fornuizen” proefschrift van Peter van Overbeeke, 2001.

“Maar zoals het bouwen van badhuizen niet automatisch leidde tot regelmatig
badhuis-bezoek van de Amsterdammers, zo bleek het aanbrengen van een douchecel
in de woning niet voldoende om de bewoners onder de douche te krijgen
en de waterbeschaving te verhogen. Dat bleek onder andere uit een enquête onder
de bewoners in Betondorp die in het bezit van een badruimte met douche
waren. Slechts 44 procent van hen gebruikte de cel om te douchen, terwijl 56
procent de douchecel niet gebruikte dan wel als bergruimte of slaapkamer gebruikte.
Een voor de hand liggende verklaring was dat de bewoners niet gewend
waren te douchen en er dus ook geen behoefte aan hadden. Maar een bezwaar
was ook dat de bewoners zelf een geiser of boiler moesten aanschaffen en velen
vermeldden dat ze dat te duur vonden.25 Van de 44 procent die de douche wel gebruikte
had slechts 18 procent zo’n apparaat aangeschaft. De overige 26 procent
douchte dus met koud water, waarschijnlijk enkel in de zomer.”

“In 1933 kon De Miranda als wethouder voor volkshuisvesting zijn ideaal een
stap dichterbij brengen: de gemeenteraad ging akkoord met een nieuwe bouwverordening,
die onder meer een doucheruimte inclusief watervoorziening en
gelegenheid tot aansluiting van een warmwatertoestel vereiste in elke nieuwe
woning.”

Leve de vooruitgang!

De jaren ’30 waren zoo achterlijk nog niet.

0

Kennis van verleden maakt het heden dragelijker

Een van de fijne bijkomstigheden van mijn obsessie met het verleden is dat het mijn heden beter maakt.

Natuurlijk is de geschiedenis een fantastische handleiding die ons leert hoe we ons het beste door het leven heen kunnen slaan.

In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst en vaak vragen we ons gezamenlijk af of de menschheid dan niets geleerd heeft, maar als je goed kijkt dan zie je dat er op veel gebieden toch echt wel vooruitgang geboekt wordt en dat velen van ons als individueel toch vaak goed nadenken bij onze daden.

Maar voor mij persoonlijk bied het verleden ook veel troost en steun.

Want hoe erg ik het ook heb, hoe arm ik soms ook ben, hoe vervelend mijn leven nu en dan kan zijn, toch, ja toch heb ik het nog altijd een duizend maal, neen een miljoen maal beter dan mijn Oma in het Jappenkamp, de kinderen in de sloppenwijken van Victoriaansch Londen, de mishandelde vrouwen die niet mochten scheiden, de mannen lange gevaarlijke uren maakte in de mijnen en nog hun familie niet kon voeden, etc, etc.

Zelfs als ik een stukje aan het fietsen ben en ik begin te mopperen op het weer of omdat de rit te lang duurt dan wordt ik in gedachte al ingehaald door een koerierster van het Verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog, of passeer ik een moeder die met kinderwagen een hongertocht maakt op houten schoenen.

Van die vrouwen van mijn leeftijd die door weer en wind uren, soms dagen en nachten op pad waren, hun leven riskeerden, om eten op tafel te zetten voor hun familie of om de illegale pamfletten of distributiebonnen voor ondergedooken Jooden weg te brengen.

En ja, dan weet ik weer dat ik niet moet zeuren.

We hebben het goed, heel erg goed, en we zijn verwend.

Hoe rot het soms ook gaat, we hebben eigenlijk allemaal wel een dak boven ons hoofd, kleren aan ons lijf, eten in onzen buik en schoenen aan onzen voeten.

En mocht dat niet zoo zijn dan is dan in Nederland meestal snel wel wat aan te doen.

Misschien dat ik daarom als jong meisje het boek ‘Kruistocht in Spijkerbroek’ en ‘Oliver Twist’ verslond en meerdere malen opnieuw las.

Om me heen zag ik andere pubers die deden alsof de wereld verging omdat hun haar raar zat, omdat ze van hun ouders geen dure schoenen mochten of omdat ze niet naar een feestje mochten.

Zelf dacht ik dat het leven niet erger kon als ik weer eens een slecht cijfer had gekregen.

Maar dan las ik weer van die kinderen in 1212 die armoedig en hongerig half Europa doortrokken, of dan dacht ik aan het noodlot van die arme Victoriaansche weeschjes, en waarachtig, mijn eigen problemen leken opeens niet zoo belangrijk meer.

De moderne mensch is enorm verwend maar, zoo lijkt het wel, ontevredener dan ooit.

Omringt door armoede en onrecht maar ook met veel Vaderlandsche Geschiedenis op school, denk ik dat de mensch van vroeger, net als ik, zich wat meer bewust was van hoe erg anderen het hadden en dat men eigenlijk maar tevreden moest zijn.

Het is vreemd, want dankzij de moderne media weten we nu gelijk wat er gebeurt aan de andere kant van de wereld en worden we dagelijksch overstroomd met de meest gruwelijke verhalen.

We zouden ons veel meer bewust moeten zijn van hoe gelukkig we eigenlijk zijn, maar misschien zijn we afgestompt door al die beelden van ver weg.

Misschien zou een enkele ontmoeting met de armoede en ellende die hier vroeger zoo veel voorkwam een veel grotere indruk maken.

Hoe dan ook, ik ben blij dat de geesten van vroeger mij soms er aan herinneren dat ik niet moet zeuren.

Ik ben een afstammeling ben van mannen en vrouwen die vochten met mammoeten, die de Zwarte dood overleefden, die als matroos van de VOC de wereld over ging, die als vischers hun leefde riskeerde, die gruwelijke armoede meemaakte, die eten uit hun mond spaarde voor hun kinderen, die als soldaten hun leven riskeerde voor onze vrijheid, die een Jappenkamp ter nauwernood overleefde, etc, etc, dus daar moet ik me dan ook naar gedragen!

Kin omhoog, borst vooruit en niet zeuren!

Ik blijf natuurlijk wel fyn mopperen op de moderne mensch….verleden wegwijzer

1

Met de Trein

Men wil tegenwoordig graag dat we het Openbaar Vervoer vaker gebruiken, het is goed voor het milieu.
Natuurlijk gebruik ik vaak tram en trein, een auto is mij te duur en vliegreizen te decadent.
Zeppelins zijn er helaas niet meer.

Maar hoe verwacht men toch van ons dat wij nog een beetje fatsoenlijk op reis gaan met de trein als men al het personeel afschaft en ‘service’ een vrijwel onbekend woord is geworden?

Een kaartje met de computer koopen is niet altijd makkelijk en wit U een beetje normaal een kaartje kopen van een echt mensch dan bestraft men U daarvoor door middel van extra kosten!

En daar staat U dan op het station, met uw hutkoffer op de grond in de grote hal.
Waar is de kruier gebleven of zelfs maar een perronbediende?
Wilt U nog even wat eten of een krant koopen dan dient U naar de winkel te gaan, want op het perron loopt ook al lang niet meer iemand rond met versnaperingen en lectuur.
Heeft U een fiets of nog meer grote bagage, helaas, een goederenwagon zit ook nooit meer aan de trein vast.
En paft U gaerne een sigaretje?
Helaas dat is inmiddels overal verboden, behalve midden op het perron zoodat het toch net niet te ontwijken valt voor die passagiers die er echt niet tegen kunnen… ja daar is over nagedacht…

Nee reizen per trein is er ook al niet beter op geworden.

Het grootste probleem is dat de NS nu vooral een bedrijf is dat winst wil/moet maken.
Combineer dat met de hooge lonen van tegenwoordig en het kan niet anders dan mis gaan.
Ook bij winkels, cinema’s en theaters verdwijnen de portiers, ouvreuses, et
c.
De kaartjesmachines worden ons opgedrongen omdat ze snel en makkelijk zouden zijn maar uiteindelijk scheelt het de NS gewoon weer geld.
Geld geld geld, we leven in een kapitalistische consumptie maatschappij en klantvriendelijkheid is dan wat minder belangrijk.
Dat daarnaast sommige NS medewerkers EN reizigers niet meer zoo goed weten hoe ze zich moeten gedragen is een gevolg van de moderne tijd en de bijbehorende normen en waarden.

Een perronkaartje is een geniaal plan, jammer dat het ooit verdwenen is.
Dat komt nu wel weer terug maar in plaats van een vriendelijke NS medewerker in mooi uniform moeten we als vee door poortjes heen met een alarm als ons pasje niet oké is.

Als een trein vertraging heeft of helemaal niet meer rijd krijg je tegenwoordig ook geen excuus meer, een computer stem roept dat de trein nu 5 minuten later vertrekt.
Geen verklaring, geen uitleg, geen pardon.

De problemen zijn bijna te veel om op te noemen.
Maar de andere passagiers zijn altijd nog het grootste probleem.
Asociaal gedrag is de norm geworden, luide muziek, schuttingtaal, onfatsoenlijke gesprekken op luide stem door hun mobiele telefoon en waag er niets van te zeggen…
Dat doe ik natuurlijk wel.
Tja, iemand moet het doen.

1016265_712549648775943_878242027_n