1

Voor alle goede vaderlanders die wel herdenken; het verhaal van Koentje.

Het is 4 Mei, in Nederland gedenkt dan iedere goede vaderlander de dooden die zijn gevallen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Vooral denken we dan aan onze eigen Nederlandsche slachtoffers maar voor mij gaat het die dag om alle slachtoffers van die waanzin.
Want dat wij nu vrij zijn hebben we te danken aan jonge menschen uit Canada, America, Frankrijk, Polen, Engeland en nog vele andere landen.
Zelf heb ik mijn leven te danken aan Sikh & Gurkha troepen die het kamp van mijn oma bevrijdde.

Ieder jaar is er altijd wel wat gemopper als de een of andere aandachttrekker die meestal veel te veel met zichzelf bezig is,  roept dat het maar genoeg moet zijn met die herdenking, dat ze er niet aan mee doet of dat het allemaal hypocriete onzin is.
Dat kun je die menschen niet al te kwalijk nemen, sommige lieden zijn nou eenmaal niet goed opgevoed, hebben geen goede geschiedenis lessen gekregen of zijn gewoon niet zoo goed in medeleven, logica of fatsoen toonen.
En natuurlijk maakt ons dat boos maar vergeet niet dat sommigen hier in de jaren ’50 al wilde stoppen met herdenken!
Fatsoenlijke lieden zullen gewoon door gaan met het geven van het goede voorbeeld en het verleden nooit vergeten.

Dat er steeds minder menschen zijn die zich realiseren hoe belangrijk de herdenking is en hoe groot de invloed van die oorlog op ons dagelijks leven nog steeds is, is zorgwekkend en deprimerend.
En daarom is het belangrijk, misschien wel meer dan ooit, dat we er voor zorgen dat iedereen daar goed over na blijft denken en praten.
En misschien is het ons aller taak om goed uit te leggen waarom dat allemaal zoo belangrijk is.
Maar al die miljoenen slachtoffers herdenken is moeilijk, hoe groter het cijfer des te vager de gezichten van deze menschen worden.

Daarom denk ik iedere 4 Mei aan individuen, natuurlijk mijn eigen familieleden die het in de jappenkampen en bezet Nederland zwaar te verduren hadden, maar ook aan menschen over wie ik toevallig ooit gelezen heb of wiens foto me in het geheugen gebrand staat.

Vandaag wil ik het daarom hebben een jong slachtoffertje van de oorlog.

In October 1942 wordt er een vondeling afgeleverd bij de crèche tegenover de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam waar op dat moment alle Joodsche kinderen zitten die samen met hun ouders opgepakt zijn en wachten op transport.
De volwassenen zitten dan in de schouwburg.
Het kleine ventje krijgt de naam Remi, naar de knaap uit het boek ‘Alleen op de Wereld’, want niemand wist wie hij echt was.

576280_10150900061184612_398825768_n

De knul is gelijk geliefd, iedereen is gek op hem, zelfs de Duitse soldaten die het gebouw bewaken.
Een van hen breng Remi zelfs speelgoed.

De situatie in de crèche was natuurlijk vreselijk, kinderen waren gescheiden van hun ouders en begrepen weinig van wat er nu aan de hand was.
Bang, eenzaam en verward zaten ze hun noodlot af te wachten.
Gelukkig zorgde de medewerkers van de crèche erg goed voor de kinderen en dankzij samenwerking met het verzet zijn honderden van de kinderen onder het oog van de Duitschers meegesmokkeld en gered.
Maar juist omdat iedereen Remi kende kon hij niet gered worden, zijn verdwijning zou opvallen.

Pas zestig jaar later herkend de broer van Remi zijn foto en wordt zijn echte naam bekend; Koenraad Huib Gezang.
Een jongetje uit een grote familie en hecht gezin waarvan vader in de meidagen als soldaat nog tegen de Duitschers strijd.
Tijdens de bezetting besluit de familie onder te duiken, plek voor een heel gezin is niet te vinden dus moeten de kinderen zich ergens anders verstoppen, alleen, zonder hun ouders.
Koentje gaat bij een tante woonen.

Het lukt de vader van Koentje naar Frankrijk te vluchten en hij probeert zijn gezin daar ook heen te krijgen, dat lukt alleen met Edward, de 12 jarige broer van Koentje.

Moeder wordt in 1943 vergast in Sobibor.

Maar wat er met zijn broertje gebeurd is krijgt Edward niet te hooren, net als in veel gezinnen wordt er gewoon niet meer over de oorlog gepraat, het is te pijnlijk.
Pas jaren later wordt het verhaal van Koentje en zijn echte naam bekend.

Koentje gaat van onderduikadres naar onderduikadres en uiteindelijk bedenkt men een plan om hem te redden.
Hij wordt als vondeling op de stoep bij een goede familie achtergelaten, zij zouden het kind dan officieel aangeven en adopteren.

Maar het plan werkte helaas niet.
De Politie en de Duitschers waren argwanend en dachten dat hij Joodsch was, ook al was hij niet besneden.
Het gebeurde namelijk wel vaker en dus kwam er een nieuwe beschikking; ieder vondelingetje werd automatisch als Joodsch bestempeld.
De menschen die hem “vonden” probeerde van alles om ‘Remi’ terug te krijgen maar het mocht niet baten, Remi moet naar de crèche.

Na een half jaar in de crèche word kleine Remi ook op transport gezet, eerst naar Westerbork en dan naar Sobibor.
Een bang, verward en eenzaam jochie van anderhalf jaar oud, van kamp naar kamp.
Heeft iemand hem geadopteerd, zijn handje vast gehouden, hem opgetild tijdens deze lange reis?

In Sobibor is hij vergast, we zullen nooit weten of iemand hem in die laatste momenten getroost of omarmd heeft.
Ik heb besloten dat te geloven omdat het beeld van hem moederziel alleen tot het bittere einde mij te veel pijn doet.

Ik geloof niet in een leven na de dood maar tegen beter weten in hoop ik toch dat zijn mamma, die enkele weken eerder op dezelfde plek vermoord was, op hem stond te wachten.

Koentje was slechts een van de 18.000 Nederlandsche kinderen toen vermoord.
Meer foto’s en verhalen van deze kinderen in dit indrukwekkende boek dat ik zelf helaas nog niet betalen kan maar waar ik voor spaar;

https://www.bol.com/nl/p/in-memoriam/1001004011850504/

Kijk hier een documentaire over Koenraad;
http://www.npo.nl/kruispunt/12-02-2012/RKK_1509584

Vanavond om 8 uur denk ik aan Koentje en zijn familie.
U mag natuurlijk zelf bepalen aan wie of wat U denkt, zoolang U maar herdenkt.
Want ze verdienen herdacht te worden en niet alleen omdat er vandaag de dag nog steeds duizenden kinderen als Koentje zijn die ook zoo’n vreselijk lot ondergaan.

Bent U iemand die vind dat het niet noodig is of heeft U er zelfs een probleem mee, dan heb ik liever dat U mijn blog maar niet meer volgt, zal ik uw hand niet schudden en bent U niet welkom in mijn huis.

Sterkte vanavond.

3

Overlast? Wen er maar aan, hoort er bij.

De FNV viert vandaag 1 Mei in het Oosterpark, vlak bij mijn huis.
Ouderwetsch als ik ben denk ik dan aan stoere arbeiders die met eelt op hun knuisten lange rijen vormen, den Roode vaandels doen wapperen en met een brok in de keel de oude arbeidersliederen zingen of luisteren naar een reede van een kameraad over hoe het allemaal anders moet.
Maar neen.
Tegenwoordig is het een feestje.
Lieden in spijkerbroek en fel gekleurde polyester shirtjes banjeren door het park met een hamburger in de eene hand en een cola in de ander.
Een of ander type springt op en neer op een enorm podium en rapt of hip hopt het een en ander met een fijne zware bas.
Voor dit feestje is het hele park ingenomen, buurtbewoners kunnen er niet meer terecht voor hun zondagsrust, wandeling met de hond of om de kinderen te laten voetballen.
En de hele buurt mag fijn meegenieten van de herrie.
Zelfs met balkondeuren en ramen dicht dreun ik hier bijna van de divan.
Geen middagdutje, geen rust, niet even een boekje lezen of me concentreren op kousen die gestopt moeten worden.
 
Tja dat hoort tegenwoordig bij het leven in de stad blijkbaar, we moeten maar accepteren dat evenementen die logischerwijs overal plaats kunnen vinden behalve in een drukke stad, nu toch plaats moeten vinden in een klein parkje om de hoek.
En heb vooral niet het lef om te”zeuren” over danslokalen die om 4 uur ’s ochtends nog door feesten, of dat er dronken lieden overlast veroorzaken, dat er menschen naakt in het park zonnen, dat iedereen een ton afval achter laat, neen dat hoort bij het stadsleven…
En dan denkt U dat Wethouders het voor de burgers opnemen?
Nee hoor, niet als ze van D66 zijn;
13094243_1204495786242243_1162321024525608560_n

Foto: Herstel Oosterpark

 
Dan is het inderdaad misschien beter om even te vergeten dat zelfs Amsterdam nog niet zoo lang geleden in ieder geval op Zondag vaak zoo lekker rustig was.
Dat Amsterdammers toen nog gezellig gingen flaneren, niet van de sokken gereden werden, dat alleen de bel van een fiets of tram je af en toe deed opkijken, dat kinderen nog op straat konden spelen en niet alles en iedereen moest wijken voor de eeuwige commercie.
Screen Shot 2016-05-01 at 17.24.48
Natuurlijk was de stad vroeger ook niet altijd rustig en demonstraties en feesten veroorzaakten ook toen wel herrie en overlast.
Maar toch was het anders.
Er waren nog geen tonnen zwerfafval omdat de commercie er niet boven op sprong met patatkramen en reclame petjes en stickers.
En ook bracht men meestal nog geen enorme geluidsinstallatie mee.
Als je wilde hooren wat je leider zei dan moest je maar stil zijn en die muziek hoorde je heusch wel.
Een microfoon, een enkele luidspreker, verder ging het zelden.
Maar tegenwoordig moet men voor alles een hele berg techniek uit de schuur halen en er goed voor zorgen dat het fyne gedreun tot heinde en verre leuk te hooren is.
En zelfs als er overlast is… dan is dat toch een stuk beter te pruimen als het veroorzaakt wordt door koene arbeiders met opgerolde mouwen en platte petten.
Zooals het hoort!
4699674340_e09e5c53ee_o
 
Rust, rust, rust.
Hoog tijd dat ik mijn koffers pak.
Mocht U nog een huisje ergens in het bosch voor me weten, dan hou ik me aanbevolen.