0

De infantilisering van onzen maatschappij

Och beste menschen.
U zult wel weer vinden dat ik te veel mopper maar er is weer iets waar ik me steeds meer aan erger de laatste tijd.
Namelijk de infantilisering van onzen maatschappij.
Dat alle formaliteit aan het verdwijnen is en iedereen maar aan het tutoyeren is is daar een goed voorbeeld van.
Maar je komt het ook steeds vaker op andere plekken tegen.
Alles moet simpeler, met leuke plaatjes, grappige figuurtjes, etc, etc.
Kijk maar eens naar de reclame en vraag U af; wie is de doelgroep?
Wie probeert de supermarkt te bereiken met reclame vol guitige over elkaar rollende hamsters?
Wie probeert de de web-winkel over te halen geld uit te geven met voetbal plaatjes en een oranje tekenfilm leeuw?

Ik ben bang dat ze het tegen U en mij hebben en niet tegen de kinderen.
Natuurlijk hebben we dit altijd al gehad, ook vroeger maakte men soms grappige reclames en gebruikte met rare figuurtjes.
Maar het lijkt wel steeds meer te worden en de toon is ook heel anders omdat wij als klant niet meer op een voetstuk staan.
Bij het kijken naar oude reclame krijg ik het gevoel dat ik vaker als een volwassene behandeld wordt.

En om mezelf maar gelijk tegen te spreken en vooral niet te serieus te nemen, hier een reclame uit de goede oude tijd waarom ze ook erg lollig aan het doen zijn;

Het is dus misschien wel van alle tijden maar toch heb ik het idee dat U wel begrijpt wat ik bedoel en dat U zich ook wel eens aan deze kolder geƫrgerd heeft.
En als dat niet zoo is dan gaat het U na het lezen van dit stukje misschien opeens opvallen en dan ergert U zich er alsnog aan in de loop van de tijd.

Maar goed, hoe kom ik hier nou weer op?
Vandaag nam ik een pakje in ontvangst voor mijn vader en geloofde mijn oogen niet.
De mijnheer aan de deur droeg natuurlijk geen mooi PTT uniform, droeg geen pet, salueerde niet, sprak me niet aan met juffrouw maar zoo is dat nu eenmaal tegenwoordig.
Maar ik dacht dat de bestelling verkeerd was want dit doosje was duidelijk bedoeld voor een klein kind.
Nou, niet dus.
Dit pakje is ontworpen door volwassenen voor volwassenen…
Och wat een lol!

66107663_10157558045099612_8408733946166116352_n.jpg

“Waarschuwing, dit pakketje heeft een grote aantrekkingskracht op katten.”
“Pakketje Tadaaaa.”
“Recyclen (hergebruiken) Ben je klaar met je pakketje? Leg ‘m te vondeling bij het oud papier.
Hij kan natuurlijk ook nog even blijven, bijvoobeeld als oud paperbak, minigolfbaan, hoed”

“Bodem smaakt echt naar karton.
Ingedienten
Je bestelling, papier, kleurstoffen, niet meer lucht dan nodig is, een stukje specialisme en natuurlijk een hoop liefde.
Verder is deze doos gewoon gemaakt van doos.”

En dan nog van een andere doos;

Ck7g82HWgAEuAvS.jpg

Tutoyeren, “grappig” doen, onnodig Engelsch, antropomorfisme….

Ben ik nou de eenige die niet alleen een beetje moe aan het worden is van dit soort onzin maar zich ook een beetje beledigd voelt?
Is het nou echt normaal om zoo kinderachtig om te gaan met je klanten?
En sinds wanneer is een kartonnen doos een levend wezen met een meening?
Al dat jolige, informele, vrijpostige, gezellige, moet dat nou zoo noodig?

Advertenties
1

Mijn nieuwe hond, Beike

Mag ik de nieuwste bewoonster van de Hedwig Hoeve en mijn beste vriendin aan U voorstellen; Beike!

64501845_10157512648464612_1895953307831107584_n.jpg

Toen mijn hond Vlo overleed wilde ik al snel een nieuwe hond, eentje die zich thuis zou voelen op de boerderij en de baas kon worden van alle andere dieren die er in de toekomst nog bij zouden komen.
Maar natuurlijk moest het beestje ook passen bij het jaren ’30 huishouden op een ouderwetsche boerderij.

Dus na flink wat onderzoek doen kwam ik uit op de Stabij hond, de perfecte hond voor een jaren ’30 boerin zooals ik een beetje probeer te zijn.
Het ras komt uit Friesland, dat is hier om de hoek.
En ook al is het type nog niet zoo lang officieel als ras erkend, de soort bestaat al heel lang en was en is al eeuwen een echte boerderijhond voor de gewoone man, ze waken, jagen en kunnen zelfs karren trekken.
Maar tegelijk zijn ze reuze lief en gezellig.
Kortom een manusje van alles!

Via het internet, ja toch wel ergens handig voor dus, kwamen we uiteindelijk bij een gezin terecht niet ver bij me vandaan waar de pups al een paar weken oud waren en klaar waren voor adoptie.
Het waren allemaal jongens maar er zat een meisje bij.
Ik wilde graag een meisje en ik vond het wel erg leuk om te zien hoe ze als eenige meid al die knapen aardig onder de duim had.
Ze liet zich niet kennen!

Een week of wat later kon ik haar ophalen.
Ik noemde haar Beike, een typische, ouderwetsche naam voor de Stabij.

Het was voor haar wel even wennen zoo’n ouderwetsche plek met vreemde geurtjes als Bakeliet, Sunlight Zeep, velour op de met stroo gevulde divan en eten en drinken uit een emaillen bakje, om nog maar te zwijgen over de enge katten!
Moppie, Moortje, Roetje en de wilde kat die af en toe zichzelf binnen laat zijn allemaal reuze nieuwsgierig naar Beike en de arme dreumes heeft haar eerste tik al binnen maar verder is er geen vijandelijkheid.
Sterker nog, Moppie lijkt aardig gek te zijn op Beike en geeft haar al kopjes en gaat graag bij haar liggen.
Een goed begin dus.

P1130172.JPG

De tuin was in het begin wel een beetje te groot, Beike rende naar buiten maar was toen een beetje onder de indruk van de wilde jungle en wist niet waar ze moest beginnen met het verkennen, maar dat duurde niet lang.
Ze gaat nu regelmatig op avontuur, soms met de katten.

Beike is een schat van een hond en ik ben reuze blij met haar.
Leven zonder honden is toch een beetje leeg.

P1120935.JPG

Nou gaa ik de dreumes dus leren om een goede boerderijhond te zijn en ze zal hard moeten werken!
Maar ik zit stiekem ook al een beetje aan uitbreiding te denken.
Over een jaar, misschien twee, als Beike helemaal gewend is en al alles kan wat ze moet kunnen komt er een hondje bij, misschien zelfs uit het nest van Beike zelf!
Maar dat zien we dan wel weer.
Genoeg ruimte op de boerderij voor drie honden.
Alleen de dierenarts kosten zijn een probleem natuurlijk.

Hoe dan ook; Welkom Beike!