Wie ik ben en waarom

Ik ben geboren in de jaren ’70 in Den Haag, een hippiekindje.

Opgegroeid met weinig regels in een snel veranderde maatschappij waar alles moest kunnen en mogen, een tijd waarin ik me nooit zou thuis voelen.

Op jonge leeftijd raakte ik gefascineerd door geschiedenis, het verleden.
Opeens snapte ik dat er voor mij ook menschen geleefd hadden, dat er op de plek waar ik leefde honderden jaren geschiedenis had plaats gevonden.
En ik zag foto’s van het Nederland van vroeger en was jaloers.
De jaren ’70 waren bijzonder lelijk, bruine gordijnen met oranje en paarsche bloemen, broeken met wijde pijpen, mannen met lang haar, minirokjes, kleine vierkante dafjes, etc.
Maar op oude foto’s zag ik fantastische inrichtingen, de mooiste kleeding, lange indrukwekkende auto’s, dames met lange jurken, zeppelins, en gaa zoo maar door.
Als klein meisje vond ik het al erg oneerlijk dat vroeger er alles mooier uitzag en dat alles zoo lelijk was toen ik opgroeide.

Ik heb dus nooit echt een sterke binding gevoelt met de tijd waarin ik leefde, de muziek, de mode, architectuur, films, de manier waarop men met elkaar om ging, de politiek, het trok me allemaal niet of nauwelijks.
Dat gevoel had ik als kind al en dat is eigenlijk alleen maar sterker geworden.

Maar zoo ongeïnteresseerd als ik was in het heden, zoo aangetrokken voelde ik me voor vroeger, daar in het verleden zag ik wel dingen die ik mooi vond, spannend of interessant.

In mijn pubertijd waren voor een korte periode de jaren ’50 opeens erg populair, “de fifties” zooals men ze in goed Nederlandsch noemde.
En ik werd erdoor gegrepen.
Mijn kamer werd een jaren ’50 tienerkamer, ik luisterde naar Bill Haley en keek zwijmelend naar de James Dean poster boven mijn bureau.

Na school ging ik naar de Film academie maar daar kwam ik er al snel achter dat ik alleen maar films wilde maken omdat ik dan de kans kreeg het verleden tot leven te brengen.
Ik maakte een film over de oorlog en stond echt te genieten van dat dorpspleintje met allemaal figuranten in jaren ’40 kleeding en vergat bijna dat er ook nog scenes opgenomen moesten worden.

Ik woonde toen voor het eerst op kamers en kwam regelmatig op het Waterlooplein waar ik af en toe wat centen uit gaf aan oude spulletjes voor mijn inrichting.
Mijn liefde voor de jaren ’50 werd iets breder en ik ging ook naar oudere muziek luisteren en films van voor de oorlog bekijken en ik besloot langzamerhand, stukje bij beetje, mijn kamertje wat ouderwetser in te richten.

Via het internet ging ik af en toe op zoek naar leuke plaatjes van vroeger en zoo ontdekte ik de pagina van The Swingstyle Syndicate, menschen met een grote liefde voor de vooroorlogsche periode.
Ik zag foto’s van een heel mooi ouderwetsch ingericht huis, stuurde ze een email met de vraag waar dit museum was zoodat ik er eens langs kon gaan en ze vertelde me dat dit hun eigen huis was, dat zij zoo leefde.
Daar werd ik heel erg enthousiast van, dat wilde ik ook!
We correspondeerde en binnen een maand stond ik opeens in een jaren ’30 jurk op een dansvloer te midden van allerlei menschen in prachtige kleeding die danste op wonderschoone muziek van vroeger.
Ik was in de 7e hemel.
Eindelijk niet meer op en neer hupsen op een ‘house party’ met veel te harde muziek die me niets deed terwijl je ook niet een beetje gezellig kon kletsen met je vrinden omdat je die niet kon verstaan en iedereen er uit zag alsof ze willekeurig wat hadden aangetrokken dat ze van het Leger des Heilsch hadden gekregen.
Neen, daar stond ik dan opeens in een lange jurk, vastgegrepen door een koene mijnheer in driedelig rokkostuum die me in mijn oor fluisterde terwijl de meest wonderschone jaren ’30 quickstep klonk.
Dat was pas een feest!
Ik had eindelijk ‘mijn wereldje’ gevonden.

Vanaf dat moment ging het snel, ik besloot steeds ouderwetscher te gaan leven, stopte met mijn film-en tv bedrijfje, begon een Historisch Adviesbureau en verdiepte me steeds meer in het echte dagelijksch leven tijdens de jaren ’30.

Net als iedereen had ik geleerd dat deze periode er een was van armoede, crisis en oorlogsdreiging.
Maar hoe meer ik leerde, des te meer ik me realiseerde dat dat allemaal wel klopte maar die periode meer was dan alleen dat.
Voor de radio, cinema, architectuur, mode, sociale vooruitgang, design, muziek, etc, etc waren het gouden jaren.
Ja veel menschen hadden het slecht maar veel ook niet en zelfs de armen hadden het beter dan enkele jaren daarvoor. In vergelijking met de moderne tijd heeft iedereen het altijd slecht gehad, maar dat is niet altijd omdat het vroeger ook echt slecht was maar soms omdat wij vandaag gewoon erg verwend zijn.

Vooroorlogsch Nederland sprak me meer en meer aan, het werd mij duidelijk dat natuurlijk niet alles vroeger beter was maar dat ook echt niet alles slechter was dan het nu is en dat wij moderne menschen best veel van die tijd konden leren.
Dus werd ik een Neo Traditionalist, iemand die gelooft dat we het beste van vroeger moeten combineren met het beste van nu om zoo een betere toekomst te creëren.
Dat het verleden een goede handleiding is voor morgen en we op sommige gebieden wel een stapje terug mogen doen.
Maar mijn levensstijl werd ook steeds ouderwetscher.
TV, magnetron en mobiele telefoon gingen het huis uit, ik droeg alleen nog maar kleeding uit de tijd van mijn oma, ik ben beleefder geworden, etc, etc.
En daar zijn we bij het Nu aangeland.

Ik ben dus een jaren ’30 mevrouw, tenminste zoo word ik soms op straat herkent.
Als het weer komkommertijd is staa ik af en toe in de krant of kom op televisie.
En ik heb ontdekt dat ik niet de eenige ben.
Steeds meer lieden melden zich aan bij mijn Club Interbellum of volgen mij op facebook.
Niet omdat ze allemaal zoo ouderwetsch zijn maar omdat ze in veel gevallen toch wel iets hebben met de Interbellum periode of ze kunnen zich vinden in enkele van mijn standpunten.
Lang niet allemaal natuurlijk maar het lijkt er wel een beetje op dat meer en meer menschen inzien dat het verleden niet alleen maar slecht was en wij moderne verwende menschen misschien iets beter achterom moeten kijken als we vooruit willen komen.
Met mijn adviesbureau werk ik voor film, televisie, musea en particulieren.
Ik doe onderzoek, lever spullen, organiseer historische evenementen.

Mijn toekomst ligt ook in het verleden.
Er zijn plannen voor een jaren ’30 Lunchroom (weet U nog hoe het was toen bedienend personeel nog beleefd was en je gewoon koffie kreeg in plaats van een Double Ristretto Venti Half-Soy Nonfat Decaf Organic Chocolate Brownie Iced Vanilla Double-Shot Gingerbread Frappuccino Extra Hot With Foam Whipped Cream Upside Down Double Blended, One Sweet’N Low and One Nutrasweet, and Ice?) en over een paar jaar gaa ik misschien op een boerderij woonen, natuurlijk helemaal ouderwetsch en dan kunt U bij me komen logeeren.

Vroeger is nu en toen is straks.

Juffrouw Jo thuis bij de radio, kousen stoppen.

Juffrouw Jo thuis bij de radio, kousen stoppen.

Advertenties

11 gedachtes over “Wie ik ben en waarom

  1. En U bent een inspiratiebron voor veel menschen , dat mag ook wel eensch gezegd worden, en ook van uw kennis op het gebied van de Interbellum-geschiedenis maken veel menschen dankbaar gebruik.

    Liked by 1 persoon

  2. U bent geweldig om te volgen. Dat doe ik al enige tijd op Facebook. U laat mij inzien, dat het leven toen prachtig was. Ik zelf ben al jaren geïnteresseerd in oude muziek, het liefste vooroorlogs, maar de muziek van in de oorlog was ook mooi. Nog op echte instrumenten gespeeld. Ik vind U een prachtmens. Wilde dit graag aan U laten weten.

    Liked by 1 persoon

  3. Beste juffrouw jo, wat goed dat u uw droom bent gaan leven! Kent u Tasha Tudor? Zij leefde ook op een manier van zelfs voor 1900! Een inspirerend mensch! Netzoals u, trouwens!
    Zelf woon ik in een oud dijkhuisje uit 1909 en heb de inrichting ook erg ouderwets…stiekem zou ik best ook weleens in zo een oude mooie bloemetjes jurk met schort willen lopen…
    Zeker in deze tijd met gebeurtenissen zoals parijs, maak ik mijn huisje extra gezellig en probeer ik zo de buitenwereld n beetje te vergeten.
    Met vriendelijke groet, Arjo de Maat

    Liked by 1 persoon

  4. Juffrouw Jo, hier een bewonderend berichtje van het Stedelijk Museum Amsterdam. Wij openen op 7 april de tentoonstelling Wonen in de Amsterdamse School 1910-1930, en ik zou heel graag contact met u willen hebben. Hoop iets te horen, hartelijke groet, Marie-José Raven

    Like

  5. Geachte Juffrouw,

    Gaarne zou ik u om raad willen vragen aangaande het moderne kooken. Men heeft thans de moogelijkheid om zowel electrisch als op gas te kooken. De prijzen zijn zowel bij de GG als GE gedaald en volgens de adviseuses nagenoeg gelijk. In navolging van het gasbedrijf (GG)heeft ook het elecriciteitsbedrijf (GE) een muntmeter ingevoerd.
    De onlangs (1926) opgerichte Nederlandsche Vereeniging van Huisvrouwen geeft aan onafhankelijk te zijn en geen uitspraak te kunnen dien.
    Kunt u mij raad geven wat voor kookinrichting ik voor mijn vrouw aan zou kunnen schaffen om doelmatig te kunnen kooken?
    Voor de volledigheid kan vermelden dat er zoowel een gas- als electrische aansluiting aanwezig is.

    Hoogachtend,
    WP

    Like

  6. Juffrouw Jo, dank u voor een verrukkelijke avond! Nu zult u wel denken; wat is dit? Als hedendaagse (redelijk ouderwets maar toch niet zo) moeder van een groot gezin met 8 kinderen sloop het gebruik van de “tablet” er langzaam in. Hierop keken de kinderen filmpjes en deden spelletjes (al was dit gelimiteerd tot maximaal 1 uur per dag). Opeens hoorde ik een fragment uit de serie “het klokhuis” op de achtergrond en iets trok mijn aandacht. U zult zich het fragment herinneren waarin u uitleg geeft en een potje mens erger je niet speelt met de presentatrice. De kinderen waren hiervan zo enthousiast….dit wilden ze ook! Zo gezegd zo gedaan. De rest van de avond hebben we gezamenlijk mens erger je niet gespeeld, de kamer slechts verlicht met enkele kaarsen want, zo vonden de kinderen, dat hoort zo! Een heerlijke avond, en een definitieve streep door het gebruik van de tablet. Dank u voor de inspiratie. met vriendelijke groet

    Liked by 1 persoon

    • Beste mevrouw Marieke,
      Dank U voor uw leuke bericht, het pleziert me enorm om te hooren dat ik U en uw familie inspireerde tot een ouderwetsche avond!
      Mag ik uw verhaaltje delen op mijn “facebook” pagina?

      Like

  7. Beste JufJo
    Via twitter zag ik enkele foto’s uit een album van je. Het blijkt de Merkusstraat in Bezuidenhout te zijn. En dat klopt. Ik kan je niet helpen aan de familie naam helaas.
    Wel kan ik denkelijk enkele foto’s nader benoemen.
    Bv de opstap op de tram lijkt op het Stuyvesantplein en de molen is denkelijk de Veenmolen op de IJsclubweg.
    Indien je de individueele scans hebt kan ik die beter bekijken en bevestigen voor je.

    Daarnaast ben ik geïnteresseerd in de foto’s(scans) van de straat beelden. De reden is dat wij het geheugenvanbezuidenhout.nl hebben gebouwd en de foto’s een aanvulling zijn.
    Bijvoorbeeld op deze : https://bezuidenhout.nl/geheugen/merkusstraat/

    Ik hoor graag van je
    groet
    jacob

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s