3

De moderne mensch heeft broodcontainers noodig, snapt U het? Ik niet.

Ik lees vandaag weer zoo’n raar verhaal.
Blijkbaar hebben we tegenwoordig containers noodig voor het weggooien van brood.
Het is het op een na meest weggegooide voedsel in Nederland!
Natuurlijk is het goed dat deze containers er nu zijn en dat in plaats van dat het op de vuilnishoop beland er nu biogas van gemaakt wordt en zoo, maar ik snap niet eens dat het noodig is.

Ik ben absoluut geen keukenprinses, ik moet nog heel erg veel leren voor mijn kookkunsten zelfs maar een beetje in de buurt komen van wat de gemiddelde jaren ’30 huisvrouw kon kokkerellen, maar zelfs ik weet een aantal recepten waar je oud brood voor kunt gebruiken.
Denk aan wentelteefjes, gebakken kaas boterham (tosti), paneermeel of desnoods een fyne tractatie voor de hond!
Maar weggooien?
Brood?
Dat doe je toch niet!

Maar blijkbaar doet men dat dus wel, massaal.

Een ander bijkomend probleem, zegt de gemeente, is dat hier veel ratten en ander ongedierte op af komt.
Dat snap ik ook niet zoo goed want volgens mij vinden die dieren al ons andere voedselafval minstens net zoo lekker als dat brood!
En men gooit al lang niet meer alleen maar brood neer in parken voor de vogels, regelmatig kom ik een berg rijst of pasta tegen, gewoon, in een hoopje, op een grasveld of in de berm.
Fijn voor alle dieren maar ook een rommeltje natuurlijk.
Maar goed, als de gemeente het zegt, zal het wel zoo zijn…

Het is ook erg raar dat een groot deel van ons volk niet begrijpt dat een broodcontainer voor brood is, want als U even verder zoekt op het internet blijkt dat men deze containers voor allerlei afval gebruikt!

Tja, daar hadden we volgens mij vroeger toch wat minder last van.
Niet alleen was de attitude tegenover het weggooien van eten heel anders, we hadden ook nog goede metalen vuilnisbakken.
En de rat of vogel die die open kon krijgen moet nog geboren worden.

Lees ook mijn artikel; ‘Toen Nederland nog schoon en proper was…

Bron: Stadsarchief Amsterdam beeldbank

Bron: Stadsarchief Amsterdam beeldbank

0

Aan tafel!

Ik zal het eerlijk bekennen, ik kan nog lang niet echt vooroorlogsch kooken.

De keuken staat vol met ouderwetsch kookgerei, op de plank liggen bergen receptenboeken van toen, maar het is er gewoon nog niet echt van gekomen.

Als kind van de jaren ’70 heb ik bar weinig echt nuttige dingen geleerd in mijn jeugd, ik kon geen kousen stoppen, nauwelijksch echt schoonmaken en ben ook geen keukenprinses.

En al die boeken van toen gaan er vanuit dat je toch wel een beetje de basis hebt meegekregen.

Dat heb ik weer, maak onderdeel uit van de eerste generatie sinds Adam en Eva waarvan de vrouwen niet een beetje leren huishouden.

Maar ja, dat wilde ik zelf ook echt niet leren toen ik jong was, dus vooral eigen schuld dikke bult.

Hoe dan ook, de tafel had een belangrijke rol in vooroorlogsch Nederland, nu gebruiken we hem eigenlijk alleen voor het eten en dat is alles.

De tafel staat in een hoekje, soms in de keuken en het komt ook vaak voor dat iedereen met bord op de schoot voor de tv de maaltijd nuttigt.

Dat was vroeger dus anders.

De tafel stond midden in de woon- of eetkamer met een grote lamp er boven.

Vooral in de vroege jaren van de 20e eeuw was dit de eenige plek met electrisch licht en daar waar men dus ging zitten als het donker werd.

Hier werd het huiswerk gemaakt, de aardappels geschild, het eten gegeten en dan gelezen of een spelletje gespeeld.

Want dat hoor ik vaak van de oudere generatie, dat weten ze nog en daar denken ze met veel plezier aan terug, ’s avonds om tafel een spelletje Mensch erger je niet met pa en ma spelen.

Natuurlijk ging men in de winter soms toch liever om de kolenkachel zitten en als er een radio in huis was dan verhuisde men na het eten naar de rookfauteuil.

Kunt U het zich herinneren, ziet U het voor zich?

Naa een waschbeurt in de teil voor de kolenkachel met een frische pyama en nog nat achter de ooren bij pa op schoot.
Maria kaakje in de hand en een glaasje ranja, mamma stopt kousen, pappa rookt een pijp en terwijl je langzaam rozig begint te worden komt er uit de grote houten radio een spannend hoorspel of je mag opblijven voor de Bonte Dinsdagavondtrein.
Maar als het afgeloopen is gelijk naar bed hoor!

Ik heb dat dus allemaal nooit meegemaakt.
Wij hebben altijd een televisie gehad, en een badkamer.
Ook leuke herinneringen aan mijn jeugd maar toch anders.
En het gekke is dat ik dus wel altijd droomde van die vooroorlogsche jeugd die ik zelf nooit meegemaakt had

We speelde wel af en toe een spelletje aan tafel, soms aten we er, maar verder werd die arme tafel een beetje verwaarloosd.
Wij hingen de hele avond op de bank, met chips en cola.

Vroeger was men dus een beetje gedwongen dicht bij elkaar te zitten, vast ook vaak erg vervelend maar tegenwoordig kijken veel menschen daar met een beetje heimwee naar terug.
Geen wonder want veel moderne gezinnen brengen zoo weinig tijd samen door.
De hele dag op werk en school, na het eten verdwijnt dan iedereen in zijn of haar eigen wereldje.
Vader kijkt tv, moeder zit op de ipad, zoonlief in zijn eigen kamer tv te kijken, dochter speelt een computerspelletje, andere zoon zit de hele tijd met zijn mobiele telefoon te spelen, en gaa zoo maar door.
Misschien brengen we meer tijd thuis door dan vroeger, maar brengen we het ook echt samen door?

Als ik zie hoe sommige moderne gezinnen hun avonden door brengen wordt ik nog nostalgischer naar hoe het vroeger ging, ook al was het natuurlijk niet altijd een pretje de hele avond met je familie aan tafel.

Ik ben een oude vrijster, helemaal alleen maar vreselijk gelukkig.
Zonder gezin word mijn tafel natuurlijk ook vaak verwaarloosd, maar gelukkig zit ik er wel af en toe aan met mijn naaimachine.
En soms dan organiseer ik een gezellig vooroorlogsch avondje,
Dan komen vrinden langs, eten we, luisteren we naar de Bonte Dinsdagavondtrein (een originele uitzending van 1939!) en dan komen de spelletjes op tafel.
Mensch erger je niet, de eerste uitgave van Monopoly, Denk Fiks (voorloper van Pim Pam Pet), het Uiver spel of een van de vele andere bordspellen die ik zoo door de jaren heen verzameld heb.
Reuze gezellig!
Staat mijn tafel toch weer een avondje in het middelpunt der belangstelling.

lamp boven tafel

0

Mijn lievelingsfoto

Dit is een foto van mij waar ik erg blij mee ben.

Hij laat zoo goed de sfeer van mijn huis zien maar ook mijn hang naar de gezelligheid van toen en hoe ik soms een avondje door breng; lekker bij de radio kousen stoppen terwijl in de keuken het eten al op staat.

Dat kunt U zien aan het schort dat ik draag.

Er is veel te zien op de foto, om te beginnen bij het schort, deze is een cadeau van vrienden in Duitschland, uit de oorlogsjaren en handgemaakt met dweil stof, want die kon je nog wel krijgen zonder distributie bonnen.

Ik ben kousen aan het stoppen, tja als je die elke dag draagt terwijl ze niet meer gemaakt worden, moet je ze regelmatig herstellen, dat deden de dames vroeger natuurlijk ook vaak.
Helaas kun je ze nu niet meer weg brengen om voor 3 cent te laten repareren door iemand anders.

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe oud de gordijnen achter me zijn maar ze zijn van dik velours en passen perfect bij het interieur.

Naast me staat de bekende combinatie van tijdschriftenbak, tafeltje en lamp, alles in een.
Reuze handig en een perfecte plek voor de asbak in de vorm van een auto.
Natuurlijk rook ik, dat deed vroeger bijna iedereen.
Maar ik ben eigenlijk alleen een sociale rooker, steek er heel af en toe een op als er visite is die graag ook rookt, natuurlijk heb ik wel altijd sigaretten in huis want anders zou ik geen goede gastvrouw zijn.
Ik vind het wel altijd fijn om er een sigaret bij te pakken als er een fotograaf op bezoek komt want ik vind het mooi staan en stiekem ook wel leuk om al die moderne menschen van tegenwoordig een beetje te plagen met tabak omdat men er tegenwoordig zoo hysterisch over doet.

Naast me staan natuurlijk mijn naaikistjes vol met garen, lapjes en wol.

Daarnaast een Amsterdamsche School stijl tafeltje met op de ondersten plank mijn grammofoonplaten en erboven op een radio.
Dit is een NSF (Nederlandsche Seintoestellen Fabriek) radio uit 1934.
Door een beetje valsch te spelen met wat moderne techniek klinkt daar de hele dag vooroorlogsche muziek en radioprogramma’s uit.

Erboven op staat een ‘Moffenzeef’, waarmee men tijdens de oorlog naar de BBC en Radio Oranje kon luisteren zonder al te veel storing.

En helemaal rechts, helaas nauwelijks te zien, mijn droogrekje voor de kachel.
Zonder moderne droger krijg ik mijn wasch dus op die manier schoon, in de zoomer gaat het aan de waschlijn op het balkon.

Verder mis ik op de foto ook nog wat huisdieren, maar verder ben ik er erg blij mee.

De foto is in 2009 gemaakt door Frank Kouws, bij hem berusten de rechten dus wilt U de foto ooit ergens voor gebruiken, dan kunt U contact met hem opnemen.

Bedankt voor de mooie foto mijnheer Kouws!

 

kousen stoppen

0

In de wolken

U denkt misschien dat ik een ouderwetsche troela ben die vooral de hele dag thuis bij de radio zit kousen te stoppen of huisdieren te pesten.
Maar ik ben eigen baas en heb een bedrijfje, het Historisch Adviesbureau 30-45.
Ik geef advies over het dagelijksch leven in de jaren 30-45 voor film, tv, musea, particulieren, schrijvers, historici, etc.
Dat is natuurlijk een hele fijne baan voor mij.
En het zorgt er voor dat ik af en toe erg leuke dingen mag doen.
Zoo liep ik enkele jaren geleden rond op het Aviodrome themapark als een van die stoere vrouwelijke luchtvaart pioniers.

Een hele eer en vooral ook erg leuk.

Mocht helaas niet vliegen en moest het vliegtuig na afloop terug geven.

Bij de DeHavilland DH60 Gypsy Moth.

Bij de DeHavilland DH60 Gypsy Moth. © Foto Cornel Baumbach