2

Vleesch eten is een luxe!

Vandaag den dag is het heel normaal om practisch elke dag een stukje vleesch op tafel te zetten.

Bij het ontbijt maar ook als onderdeel van het avondmaal kijken we echt niet meer op van een plakje ham, gehaktballetje of stuk worst.

Zelfs de biefstuk is niet meer iets dat je alleen op feestdagen voorgeschoteld krijgt.

Dat was vroeger wel anders.

In de door mij zoo geliefde jaren ’30 was vleesch voor bijna iedereen nog echt een luxe, iets dat je een enkele maal per week kreeg, als je geluk had.

Woensdag gehaktdag is natuurlijk bekend, dat viel nog wel te betalen maar omdat het van oorsprong restvleesch was.

Nadat de slager op maandag had geslacht en op dinsdag de mooie stukken had afgesneden, maakte hij van dat wat overbleef gehakt en dat was dan op woensdag te koop, goedkooper dan het andere vleesch.

Overigens bestaat de leus “Woensdag gehaktdag” pas sinds 1949 na aanleiding van een wedstrijd!

Op Vrijdag at men vaak visch, dat Vrijdag Vischdag roept men ook niet voor niets, dat hadden de katholieken zoo geregeld en soms betekende dat meer aanbod en ook goedkoopere visch op die dag, dus dat scheelde ook weer.

En natuurlijk hield niet iedereen zich hieraan en soms zat het mee, soms zat het tegen.

Maar het blijft een feit dat voor de meeste menschen vleesch tot vrij recent toch echt een bijzonder toevoeging aan de maaltijd was.

Nu kunnen we als we dat willen redelijk betaalbaar een halve dierentuin in de hutspot draaien want vleesch is eigenlijk, relatief gezien, enorm goedkoop geworden.

Daar betalen we uiteindelijk toch wel de prijs voor, want ook al denken we er niet graag aan, we weten toch wel dat al dat goedkoope vleesch van dieren komt die een vreselijk leven hebben gehad en die vaak ook nog even de halve wereld rond worden getransporteerd, wat ook weer erg slecht is voor het milieu.

En ook al was men in de jaren ’30 nog niet echt bezig met het milieu (behalve het milieu waarin men opgroeide!) toch hadden we wel al een dierenbescherming en waren we geobsedeerd met verspilling.

Hoe denkt U dat een jaren ’30 huisvrouw zou reageren als we haar vertelde dat haar lapje vleesch van een kip kwam die in Ierland in een legbatterij zat, vervolgens uren op elkaar gestapeld in een vrachtwagen vervoerd werd, dan per vliegtuig naar Polen waar het goedkoop maar bruut geslacht werd om vervolgens per schip naar Nederland gebracht te worden waar het in 3 lagen plastic in de winkel verkocht werd?
Een beetje overdreven misschien, maar toch ook niet heel ver van de waarheid verwijdert.

Dat is toch eigenlijk van den zotten?

Vleesch hoort gewoon hier op onze Vaderlandsche weiden rond te loopen, door de boer naar de lokale slager gebracht, daar geslacht en dan met de trein of wagen naar de stad.

Tja, dan wordt het vleesch wel een stuk duurder zult U misschien denken.

Maar is dat zoo slecht?

Zou het niet goed zijn als iets dat zooveel moeite kost, leed veroorzaakt en het milieu schade toe brengt gewoon weer een luxe wordt?

Helemaal als we daarmee onze eigen boeren weer steunen?

Want we weten allemaal dat de Nederlandsche boer het niet makkelijk heeft.

We hoeven niet allemaal gelijk vegetarier te worden ook al zou dat reuze fyn zijn voor milieu en dier.

En ik geef gelijk toe dat ook al had men in de jaren ’30 wel al vegetariers, ik zelf zou een stukje varken toch echt niet willen missen.

Hoe dan ook, door de jaren ’30 levensstijl na te volgen voor zoo goed en kwaad als het kan, ben ik nu vanzelf veel minder vleesch gaan eten.

Eigenlijk alleen nog maar in het weekeinde.

Mijn dieet is nog lang niet jaren ’30 genoeg maar die stap is al vast genomen en ik moet zeggen dat het me enorm bevalt.

Want weet U wat nu het leukste is van het uzelf af en toe wat luxe ontzeggen?

Het maakt het dan nog veel leuker als U het uwzelf wel een keer toestaat.

Als U ooit besloten heeft minder te rooken, drinken, vloeken of snoepen dan weet U vast wel wat ik bedoel.

Dan krijg U van die eene sigaret, die ene schnaps, die ene vloek of die heerlijke zak drop veel meer plezier.

Vooral als U stiekem geniet…

En daar zit ik dan, zaterdagavond, weekeind, dus een lekker lapje varkensvleesch op mijn bord.

Het is weer een week geleden dat ik vleesch at dus dit wordt weer genieten!

Dat ik daarbij ook nog een beetje milieuvriendelijker ben en toch ook wat zuiniger, is dan weer mooi meegenomen.

Eet smakelijk!

kok kookt

Advertenties
0

Aan tafel!

Ik zal het eerlijk bekennen, ik kan nog lang niet echt vooroorlogsch kooken.

De keuken staat vol met ouderwetsch kookgerei, op de plank liggen bergen receptenboeken van toen, maar het is er gewoon nog niet echt van gekomen.

Als kind van de jaren ’70 heb ik bar weinig echt nuttige dingen geleerd in mijn jeugd, ik kon geen kousen stoppen, nauwelijksch echt schoonmaken en ben ook geen keukenprinses.

En al die boeken van toen gaan er vanuit dat je toch wel een beetje de basis hebt meegekregen.

Dat heb ik weer, maak onderdeel uit van de eerste generatie sinds Adam en Eva waarvan de vrouwen niet een beetje leren huishouden.

Maar ja, dat wilde ik zelf ook echt niet leren toen ik jong was, dus vooral eigen schuld dikke bult.

Hoe dan ook, de tafel had een belangrijke rol in vooroorlogsch Nederland, nu gebruiken we hem eigenlijk alleen voor het eten en dat is alles.

De tafel staat in een hoekje, soms in de keuken en het komt ook vaak voor dat iedereen met bord op de schoot voor de tv de maaltijd nuttigt.

Dat was vroeger dus anders.

De tafel stond midden in de woon- of eetkamer met een grote lamp er boven.

Vooral in de vroege jaren van de 20e eeuw was dit de eenige plek met electrisch licht en daar waar men dus ging zitten als het donker werd.

Hier werd het huiswerk gemaakt, de aardappels geschild, het eten gegeten en dan gelezen of een spelletje gespeeld.

Want dat hoor ik vaak van de oudere generatie, dat weten ze nog en daar denken ze met veel plezier aan terug, ’s avonds om tafel een spelletje Mensch erger je niet met pa en ma spelen.

Natuurlijk ging men in de winter soms toch liever om de kolenkachel zitten en als er een radio in huis was dan verhuisde men na het eten naar de rookfauteuil.

Kunt U het zich herinneren, ziet U het voor zich?

Naa een waschbeurt in de teil voor de kolenkachel met een frische pyama en nog nat achter de ooren bij pa op schoot.
Maria kaakje in de hand en een glaasje ranja, mamma stopt kousen, pappa rookt een pijp en terwijl je langzaam rozig begint te worden komt er uit de grote houten radio een spannend hoorspel of je mag opblijven voor de Bonte Dinsdagavondtrein.
Maar als het afgeloopen is gelijk naar bed hoor!

Ik heb dat dus allemaal nooit meegemaakt.
Wij hebben altijd een televisie gehad, en een badkamer.
Ook leuke herinneringen aan mijn jeugd maar toch anders.
En het gekke is dat ik dus wel altijd droomde van die vooroorlogsche jeugd die ik zelf nooit meegemaakt had

We speelde wel af en toe een spelletje aan tafel, soms aten we er, maar verder werd die arme tafel een beetje verwaarloosd.
Wij hingen de hele avond op de bank, met chips en cola.

Vroeger was men dus een beetje gedwongen dicht bij elkaar te zitten, vast ook vaak erg vervelend maar tegenwoordig kijken veel menschen daar met een beetje heimwee naar terug.
Geen wonder want veel moderne gezinnen brengen zoo weinig tijd samen door.
De hele dag op werk en school, na het eten verdwijnt dan iedereen in zijn of haar eigen wereldje.
Vader kijkt tv, moeder zit op de ipad, zoonlief in zijn eigen kamer tv te kijken, dochter speelt een computerspelletje, andere zoon zit de hele tijd met zijn mobiele telefoon te spelen, en gaa zoo maar door.
Misschien brengen we meer tijd thuis door dan vroeger, maar brengen we het ook echt samen door?

Als ik zie hoe sommige moderne gezinnen hun avonden door brengen wordt ik nog nostalgischer naar hoe het vroeger ging, ook al was het natuurlijk niet altijd een pretje de hele avond met je familie aan tafel.

Ik ben een oude vrijster, helemaal alleen maar vreselijk gelukkig.
Zonder gezin word mijn tafel natuurlijk ook vaak verwaarloosd, maar gelukkig zit ik er wel af en toe aan met mijn naaimachine.
En soms dan organiseer ik een gezellig vooroorlogsch avondje,
Dan komen vrinden langs, eten we, luisteren we naar de Bonte Dinsdagavondtrein (een originele uitzending van 1939!) en dan komen de spelletjes op tafel.
Mensch erger je niet, de eerste uitgave van Monopoly, Denk Fiks (voorloper van Pim Pam Pet), het Uiver spel of een van de vele andere bordspellen die ik zoo door de jaren heen verzameld heb.
Reuze gezellig!
Staat mijn tafel toch weer een avondje in het middelpunt der belangstelling.

lamp boven tafel