0

Klokhuis

Een van mijn lievelings televisie programma’s was en is ‘Het Klokhuis’.

Mooi gemaakt, grappig, educatief en regelmatig duiken er menschen op die mij in mijn jeugd ook hebben opgevoed via de beeldbuis zooals Joost Prinsen, Wieteke van Dort, Aart Staartjes, etc.

Jeugdhelden dus.

Het is altijd al een droom geweest om aan dat programma mee te werken en toen ze me uiteindelijk vroegen was ik reuze enthousiast.

De cameraploeg was al gelijk erg onder de indruk van mijn huis en we konden het al snel goed met elkaar vinden, he werd een erg gezellige dag.

Ze filmde niet alleen mijn huis maar ik mocht opdraven als jaren ’30 expert!

Veel kijkplezier;

0

In de buurt interview

Eens in de zooveel tijd komt er weer een cameraploeg over de vloer, meestal zijn ze welkom, maar dat hangt een beetje van het programma en de omroep af.

Want ik ben nog flink verzuild!

‘In de Buurt’ is een regionaal programma die een dagje mee naar het Waterlooplein wilde.

Geen probleem.

0

Casa Luna

In 2010 werd ik uitgenoodigt naar Hilversum te komen om gast te zijn in het radio programma ‘Casa Luna’.

Als nachtmensch had ik dit programma wel eens gehoord en zei zonder aarzelen ja.

Het was erg gezellig en we hebben het over van alles en nog wat gehad, na afloop kregen ze er heel veel reacties van enthousiaste luisteraars en volgens de Casa Luna website was het “één van de mooiste gesprekken van afgelopen seizoen”.
Dat is altijd leuk te horen.

Het interview staat hier online;

http://casaluna.ncrv.nl/pagina/ghislaine-presenteert-lex-in-gesprek-met-jo-hedwig-teeuwisse

En hier een kort filmpje dat ze ter illustratie van het radioprogramma maakte;

2

Omroep Max op bezoek

In 2008 wilde Omroep Max bij mij op bezoek komen om een filmpje te maken over mijn levensstijl.

Het voorgesprek was erg positief dus durfde ik het wel weer aan, zooals ik gister al beschreef loop je altijd het risico voor gek gezet te worden of dat het filmpje helemaal niet wordt zooals je had gehoopt maar als het lukt is het toch weer de moeite waard.

Ik ben aardig tevreden over het resultaat, oordeelt U zelf;

2

Ouderwetsche juffrouw bijt hond

In 2007 kreeg ik een verzoek van het televisie programma ‘Man bijt hond’, of ze een filmpje over mij mochten maken.

Ik vind het een leuk programma maar was toch een beetje huiverig, zelf ben ik naar de Film- en Televisie Academie geweest en weet wel een beetje hoe makkelijk het is om iemand negatief in beeld te brengen ook als ze juist goed overkomen.

Voor je het weet kom je toch over als een dorpsgek, nou ben ik dat stiekem ook wel een beetje maar het is toch fijn als je zoo niet op de beeldbuis te zien bent.

Ik moest er dus even over nadenken, ik dacht dat ik wel slim en sterk genoeg was om mijn eigen zin door de drijven en er voor te zorgen dat het filmpje zoo zou worden als ik wilde maar je weet het nooit zeker.
Daarnaast hoef ik niet zoo noodig al die aandacht, het liefst woon ik ergens in een huisje in de bosschen zonder eenige media aandacht.

Maar aan de andere kant had ik ook het idee dat ik mijn verhaal aan meer menschen wilde vertellen en dat als ik dat deed ik misschien anderen zou bereiken die er ook zoo over dachten als ik.
En het kan heel fijn zijn om te leren dat je niet de eenige bent.

Ik ging dus accoord en was bereid een flinke strijd aan te gaan mochten ze toch het idee hebben eens even een leuk filmpje te maken over een vreemde snuiter.
Gelukkig is me dat wel gelukt, tenminste dat hoop ik.
De cameraploeg kwam wel met bepaalde vooroordelen naar mijn huis maar raakte die al snel kwijt.
Ik kon duidelijk maken dat ik me helemaal niet afsluit voor de moderne wereld en wat er nou precies zoo leuk is aan het Interbellum.
Misschien beeldde ik het me in maar ze leken steeds enthousiaster te worden en de stijl van vragen veranderde langzaam in iets veel positievers.

Uiteindelijk was het erg gezellig met de camera ploeg en waren ze allemaal onder de indruk.
Ik hoopte dat dit in de montage over zou komen en ik denk dat dat ook het geval is.
Soms zie je filmpje bij ‘Man bijt hond’ waarvan je toch een beetje het idee krijgt dat het ‘aapjes kijken is’ en niet altijd even respectabel tegenover de menschen om wie het gaat, maar volgens mij is mijn filmpje wel redelijk gelukt.

En het was het waard want na afloop kreeg ik weer veel reacties en ook vond ik weer een paar gelijkgezinden die zich bij mij aansloten.

Maar oordeelt U zelf;

1

Interview met 103 jarige Evelyn

Een poosje geleden vond ik een interview met de Amerikaansche Evelyn Kottman van 103 op het internet.
Ik heb er een paar stukjes uitgehaald en voor U vertaald.

Vraag: Heeft U de wereld beter of slechter zien worden gedurende uw leven?
Mevrouw Kottman: Beiden. Maar soms denk ik dat menschen vandaag gewoon niet tevreden zijn. Ze hebben zooveel materiële zaken maar zijn ongelukkig met hun leven.
De wereld lijkt ook gewelddadiger dan het was. I kan niet geloven dat kinderen elkaar neerschieten op scholen, dat maakt me verdrietig.

Vraag: Van welke muziek geniet U en wat was uw favoriete decennium?
Antwoord: Big Band! En mijn favoriete decennium was de jaren ’40. Ik trouwde toen en mannen wisten nog echt hoe ze een hoed moesten dragen.
Glen Miller was de beste.

Vraag: Wat is uw mening over hoe de media vrouwen beïnvloed? Zijn vrouwen ooit tevreden geweest met hun lichaam?
Mevrouw Kottman: In de jaren ’30 en ’30 knipte je je haar kort, leende een man zijn jasje of broek en ging uit met een jongensachtige stijl.
Dat was de Flapper stijl.
In de jaren ’40 en ’50 wilde vrouwen een zandloper figuur. Tijdschriften waren verantwoordelijk voor bepaalde trends voor er televisie was.
Ik weet niet of TV het erger gemaakt heeft maar voor mij lijkt dat wel zoo. Iedereen heeft nu plastische chirurgie en dat is zonde.

Vraag: Op welke acteurs was U verliefd toen U opgroeide?
Mevrouw Kottman: Jimmy Stewart en Cary Grant.

Vraag: Heeft U advies?
Mevrouw Kottman: Het beste dat je kunt doen is je stuivers bewaren voor een slechte dag. Je weet nooit wanneer je ze noodig zult hebben of er een noodgeval is. Mijn favoriete spelletje als kind was stok en hoepel, de heuvel afrollen, naar beneden racen in een kar, of in de natuur wandelen.
Om het hart van een meisje te winnen moet je haar uit vragen, vertel her vantevoren of ze haar beste kleeren aan moet trekken, neem haar mee uit eten en naar een show. Behandel haar voorzichtig en met respect en vraag haar dan of je haar zoenen mag.
De meest waardevolle vaardigheid is charme.

Vraag: Wat is het belangrijkste dat we onze kinderen kunnen leren?
Mevrouw Kottman: Werk hard en leer hoe je de dingen die je wilt kunt verdienen. Laat ze werken in huis, zelfs de kleintjes, zooals de tafel dekken, en verwacht dingen van ze.
Als je ze een makkelijk leven geeft dan redden ze het niet in hun eentje.

Vraag: Oudere menschen zeggen soms dat ze elkaar leerde kennen op een dansfeest, is dat hetzelfde als een nachtclub vandaag de dag?
Mevrouw Kottman: Ik zou het niet weten maar denk het niet. Nachtclubs zien er niet echt romantisch uit of als een plek waar je een beleefd gesprek kunt voeren. Ze lijken me meer op een plek met veel lawaai.

Vraag: Wat is er toch mis met de jeugd van tegenwoordig?
Mevrouw Kottman: Geen flauw benul!

Vraag: Wat is iets dat U leerde toen U opgroeide en dat menschen vandaag de dag niet leren maar wel zouden moeten leren?
Mevrouw Kottman: Gewone simpele ouderwetsche manieren. Ik kan het niet uitstaan als ik knapen zie met hoeden op tijdens een sportwedstrijd tijdens het volkslied of als ze in een huis binnengaan of aan tafel zitten zonder hun hoed af te nemen.

Vraag: Wat vond U van de ‘Civil Rights Movement’ (Burgerrechtenbeweging in Amerika in de jaren ’50 en ’60).
Mevrouw Kottman: Ik wist dat het goed was maar ik was niet echt progressief. Ik denk dat mijn meningen in de jaren er flink op vooruitgegaan zijn, ik stemde zelfs voor Obama.

Vraag: Hoe zijn uw meningen en houdingen veranderd als het gaat om andere rassen?
Mevrouw Kottman: Ik denk dat er niet veel veranderd is. Ik voelde nooit dat wij, in ons deel van het land, dat we erg racistisch waren. Maar we gebruikte wel taal dat vandaag als intolerant gezien zou worden.
Ik ging naar school met twee zwarte meisjes en ik speelde met ze, daar had ik geen probleem mee en ze waren mijn vrienden.
We hadden gewoon plezier.

Ik had nooit verwacht een vliegtuig te zien, laat staan een robot op Mars.
De uitvinding die ik leukste vind is elektriciteit. We hadden licht door op een knopje te drukken! We hoefde geen lampen met olie meer te vullen.

Vraag: U bracht uw jeugd door op een boerderij in Noord West Amerika.  Had U last van de “Dust Bowl” en heeft U “The Grapes of Wrath” gelezen?
Mevrouw Kottman: Ja op beide. ‘The Grapes of Wrath’ was zeer zeer natuurgetrouw. De Dust Bowl jaren waren vreselijk. Je at stof, sliep door de stof, je sprak over de mist die je elke dag zag.
De lucht was niet helder omdat het zoo vol van stof was. Het stapelde zich op bij paaltjes, gebouwen.
Je kon het niet buiten houden wat het ging door ieder raam, deur en spleetje dat er was.
Dat zou ik niet nog eens mee willen maken.

Mijn lievelingsherinnering aan Joe was de dag dat ik eindelijk zwichtte en zei dat ik met hem zou trouwen.
Joe was katholiek  en ik Lutheriaans en het was een controversiele relatie.
In Del Rapids, Iowa, waar Joe vandaan kwam, kon een katholieke jongen zijn voet niet eens op de drempel van een Lutheriaansche kerk zetten. Hij vroeg me of ik me wilde bekeren maar ik zei nee. Hij wist dat er nog een andere vrijer was en dat als hij me niet nam zooals ik was zijn kans verkeken zou zijn.
Dus trouwde we en hadden een gelukkig leven samen.

Vraag: Wat is uw advies voor iemand met een gebroken hart?
Mevrouw Kottman: Ga zitten en drink een kop koffie.

Vraag: Hoe zorg ik er voor dat mijn kleine dochter een prachtige vrouw word later?
Mevrouw Kottman: Laat haar in de modder spelen.

Een wandeling en een simpel leven zijn goed voor de ziel.

Vraag: Wat vind U van rechten voor homosexuelen?
Mevrouw Kottman: Zoo lang niemand pijn gedaan word vind ik het prima. Andermans privé zaken interesseren me niet Het zou voor iedereen beter zijn als we ons wat minder bemoeide met andermans zaken.
Leef en heb lief wie je wilt.

Werk hard.
De kinderen van tegenwoordig denken soms dat bepaalde soorten werk te laag voor ze is maar het is belangrijk om zelfstandig te zijn. In mijn tijd waren we niet bang om een schoonmaak baan te nemen of hard te werken. Je deed wat je moest doen en zorgde voor jezelf. Een goede baan moet je verdienen.

Vraag: Is het weer echt veranderd de laatste jaren?
Mevrouw Kottman: Volgens mij is het gekker geworden. Het weer is enorm veranderd sinds ik een meisje was.

Vraag: Zijn veel menschen van uw leeftijd niet erg racistisch?
Mevrouw Kottman: We zijn eerder achterhaald dan racistisch.
Ik krijg soms op mijn donder omdat ik woorden gebruik als zwarten en indianen.
Maar we bedoelen het goed en ik behandel de meeste menschen hetzelfde.

Vraag: Toen U een kind was, namen heeren toen echt hun hoed af voor dames, iedere keer dat ze elkaar ontmoette, hoe werkte dat?
Mevrouw Kottman: Als ze echte heeren waren dan deden ze dat zeker.
De hoed af nemen is een verloren kunst.

Vraag: Rooktte U?
Mevrouw Kottman: In mijn jeugd rook ik een pijp maar nauwelijks sigaretten, behalve op feestjes nu en dan.

Vraag: Wat moeten alle jonge mannen weten over vrouwen?
Mevrouw Kottman: Wees niet bang van vrouwen die kunnen drinken, kaart spelen, eten en plezier in het leven tonen. Ze zal je veel meer laten ervaren dan een dunne juf zonder persoonlijkheid. Jullie zullen elkaar fantastische dingen kunnen vertellen en mooie verhalen hebben als je oud bent.

Vraag: Wat vond U van de jaren ’60?
Mevrouw Kottman: Het waren een stel dommeriken. Iedereen zag eruit als een zwerver en gebruikte drugs. Menschen denken dat het een tijd was waarin de jonge generatie alles wilde veranderen maar het was eigenlijk een egoïstische tijd.
Ik hield niet van hippies en uiteindelijk stemde ze toch op Ronald Reagan.

Vraag: Wat is het gekste wat U ooit gedaan heeft?
Mevrouw Kottman: Ik heb een auto gestolen samen met mijn zes jarige broertje.
Ik was toen negen.

Vraag: Was het leven vroeger makkelijker?
Mevrouw Kottman: Nee, helemaal niet. We hadden honger en waren vreselijk arm. Onze boerderij bracht nauwelijks genoeg op om van e leven, ik werkte vanaf het moment dat ik kon lopen en hielp mijn moeder. Ik moest al op mijn broertjes en zusjes passen toen ik zeven jaar oud was terwijl mijn moeder ging werken.
Maar het leven was wel simpeler.

Vraag: Welke generatie is uw favoriete?
Mevrouw Kottman: De beste generatie waren zij die de Tweede Wereldoorlog meemaakte, zij zijn mijn favorieten.
We waren zuinig, werkte hard en begrepen opoffering.
We waren ook veel optimistischer dan de jeugd van vandaag en we konden tevreden zijn met wat we hadden.

Soms denk ik dat menschen vandaag de dag gewoon niet tevreden zijn.
Ze hebben zooveel maar zijn ongelukkig met hun leven.

Vrouwen vandaag kunnen alles doen wat ze maar willen. In mijn tijd gingen vrouwen trouwen, kregen kinderen en bleven thuis. Als ze werkte dan was het op de boerderij, naaiwerk of kleine bijbaantjes. Lerares was het enige echte werk voor vrouwen waar je ook salaris mee verdiende.
Maar dan liep je wel het risico een oude vrijster te worden.
Zelf trouwde ik pas in de dertig, omdat ik les gaf op school om mijn familie te ondersteunen.
Ik groeide op met veel ontberingen maar ik zou het nooit anders willen, het gaf vorm aan mijn persoonlijkheid. Het maakte me een harde werker en dankbaar voor wat ik had.

Menschen waren vroeger niet promiscue , vooral in kleine dorpjes waar iedereen zou roddelen.
Maar nu en dan was er wel een gedwongen huwelijk en een vroege baby.

Tot zoover mevrouw Kottman.
Interessant niet waar?
Weet U nog ergens bijzondere interviews met menschen die de jaren 20, 30 en 40 nog bewust hebben meegemaakt?
Laat het me weten!

1388856273_23782