2

Ouderwetsche juffrouw bijt hond

In 2007 kreeg ik een verzoek van het televisie programma ‘Man bijt hond’, of ze een filmpje over mij mochten maken.

Ik vind het een leuk programma maar was toch een beetje huiverig, zelf ben ik naar de Film- en Televisie Academie geweest en weet wel een beetje hoe makkelijk het is om iemand negatief in beeld te brengen ook als ze juist goed overkomen.

Voor je het weet kom je toch over als een dorpsgek, nou ben ik dat stiekem ook wel een beetje maar het is toch fijn als je zoo niet op de beeldbuis te zien bent.

Ik moest er dus even over nadenken, ik dacht dat ik wel slim en sterk genoeg was om mijn eigen zin door de drijven en er voor te zorgen dat het filmpje zoo zou worden als ik wilde maar je weet het nooit zeker.
Daarnaast hoef ik niet zoo noodig al die aandacht, het liefst woon ik ergens in een huisje in de bosschen zonder eenige media aandacht.

Maar aan de andere kant had ik ook het idee dat ik mijn verhaal aan meer menschen wilde vertellen en dat als ik dat deed ik misschien anderen zou bereiken die er ook zoo over dachten als ik.
En het kan heel fijn zijn om te leren dat je niet de eenige bent.

Ik ging dus accoord en was bereid een flinke strijd aan te gaan mochten ze toch het idee hebben eens even een leuk filmpje te maken over een vreemde snuiter.
Gelukkig is me dat wel gelukt, tenminste dat hoop ik.
De cameraploeg kwam wel met bepaalde vooroordelen naar mijn huis maar raakte die al snel kwijt.
Ik kon duidelijk maken dat ik me helemaal niet afsluit voor de moderne wereld en wat er nou precies zoo leuk is aan het Interbellum.
Misschien beeldde ik het me in maar ze leken steeds enthousiaster te worden en de stijl van vragen veranderde langzaam in iets veel positievers.

Uiteindelijk was het erg gezellig met de camera ploeg en waren ze allemaal onder de indruk.
Ik hoopte dat dit in de montage over zou komen en ik denk dat dat ook het geval is.
Soms zie je filmpje bij ‘Man bijt hond’ waarvan je toch een beetje het idee krijgt dat het ‘aapjes kijken is’ en niet altijd even respectabel tegenover de menschen om wie het gaat, maar volgens mij is mijn filmpje wel redelijk gelukt.

En het was het waard want na afloop kreeg ik weer veel reacties en ook vond ik weer een paar gelijkgezinden die zich bij mij aansloten.

Maar oordeelt U zelf;

2

Herfst

Het is weer herfst, een van mijn lievelingsseizoenen, regen tikt op de ramen, wind huilt om het huis, dikke jas aan, handschoenen niet vergeten, huisdieren die weer voor de kachel liggen te snurken, de radio speelt en de kachel snort.

Ik hoop nog steeds mijn kolenkachel werkende te hebben voor de winter maar ik wil het wel goed en veilig doen en daar moet je dus eigenlijk iemand voor laten komen.
En dat kan bruintje momenteel even niet trekken.

De dagen worden weer lekker kort, dat vind ik niet erg want ik ben een echt nachtmensch.
Ik vind het heerlijk te werken als het buiten donker is en gansch het land slaapt.
Lekker rustig.

Op mijn bed liggen momenteel 2 dekens, dat zullen er snel, 3, 4, misschien zelfs 5 worden en als het echt koud wordt ook nog een kruik erbij.
Krijgen we weer een echte flinke winter dan doe ik opengevouwen kranten tussen de dekens.
Dat ouderwetsche truucje werkt als geen ander.
Ik slaap met de balkondeuren op een kiertje voor de frissche lucht en gezondheid en er is geen kachel in mijn slaapkamer.
Moderne vrinden vragen me soms hoe ik dat uit houd maar ik denk hetzelfde over hoe zij slapen.
Ik zou het maar niets vinden om in een warme kamer te slapen, wat is daar nou leuk aan?
Ik geniet er altijd weer van om in strak opgemaakt bed te kruipen waar al een poosje een kruik in lag, je koude neus net nog boven de dekens uit laten steken.
Er is niets fyner dan in een warm bed liggen in een koude kamer, och wat is dat toch genieten.
En dan in de winter ’s ochtends eruit springen, snel naar de woonkamer rennen en daar met een kopje warme thee bij de kachel op te warmen.
Nee dat mis ik echt in huizen met centrale verwarming.
Het hart van mijn kamer en huis is die ene kachel en zoo hoort het ook.
Weet U het nog van vroeger, heeft U ze paraat, die winter verhalen?
Deel ze hier, ik hoor ze graag.
Natuurlijk was de winter vroeger minder comfortabel dan nu, maar had dat niet ook iets?
Als het leven beter wordt, wordt het er niet altijd leuker op, of romantischer of spannender.
Wanneer had U voor het laatst ijsbloemen op het raam of rijp op uw wollen deken?
Stond U met de hele familie bij de kachel om op te warmen?
Hingen dampende sokken en schoenen te drogen?

Maar goed, de winter is er nog niet, daar zal ik nog wel op terug komen.

Nu eerst de heerlijke herfst.
Tijd om me voor te bereiden, oude jas keeren, nieuwe jas laten maken, wollen kousen controleren en indien noodig herstellen, wanten van zolder halen, kranten in kiertjes en dekens in orde maken.

Over dekens gesproken, heeft U nog een paar van vroeger?
Help tante Jo de winter door en stuur ze mijn kant op.
Red de oude dekens van de knutselaars die er ‘leuke gekke’ kussentjes en tassen van maken voor moderne huizen.

Wollen kousen, frontje en wanten, klaar voor de winter.

Wollen kousen, frontje en wanten, klaar voor de winter.

0

Mijn lievelingsfoto

Dit is een foto van mij waar ik erg blij mee ben.

Hij laat zoo goed de sfeer van mijn huis zien maar ook mijn hang naar de gezelligheid van toen en hoe ik soms een avondje door breng; lekker bij de radio kousen stoppen terwijl in de keuken het eten al op staat.

Dat kunt U zien aan het schort dat ik draag.

Er is veel te zien op de foto, om te beginnen bij het schort, deze is een cadeau van vrienden in Duitschland, uit de oorlogsjaren en handgemaakt met dweil stof, want die kon je nog wel krijgen zonder distributie bonnen.

Ik ben kousen aan het stoppen, tja als je die elke dag draagt terwijl ze niet meer gemaakt worden, moet je ze regelmatig herstellen, dat deden de dames vroeger natuurlijk ook vaak.
Helaas kun je ze nu niet meer weg brengen om voor 3 cent te laten repareren door iemand anders.

Ik weet eerlijk gezegd niet hoe oud de gordijnen achter me zijn maar ze zijn van dik velours en passen perfect bij het interieur.

Naast me staat de bekende combinatie van tijdschriftenbak, tafeltje en lamp, alles in een.
Reuze handig en een perfecte plek voor de asbak in de vorm van een auto.
Natuurlijk rook ik, dat deed vroeger bijna iedereen.
Maar ik ben eigenlijk alleen een sociale rooker, steek er heel af en toe een op als er visite is die graag ook rookt, natuurlijk heb ik wel altijd sigaretten in huis want anders zou ik geen goede gastvrouw zijn.
Ik vind het wel altijd fijn om er een sigaret bij te pakken als er een fotograaf op bezoek komt want ik vind het mooi staan en stiekem ook wel leuk om al die moderne menschen van tegenwoordig een beetje te plagen met tabak omdat men er tegenwoordig zoo hysterisch over doet.

Naast me staan natuurlijk mijn naaikistjes vol met garen, lapjes en wol.

Daarnaast een Amsterdamsche School stijl tafeltje met op de ondersten plank mijn grammofoonplaten en erboven op een radio.
Dit is een NSF (Nederlandsche Seintoestellen Fabriek) radio uit 1934.
Door een beetje valsch te spelen met wat moderne techniek klinkt daar de hele dag vooroorlogsche muziek en radioprogramma’s uit.

Erboven op staat een ‘Moffenzeef’, waarmee men tijdens de oorlog naar de BBC en Radio Oranje kon luisteren zonder al te veel storing.

En helemaal rechts, helaas nauwelijks te zien, mijn droogrekje voor de kachel.
Zonder moderne droger krijg ik mijn wasch dus op die manier schoon, in de zoomer gaat het aan de waschlijn op het balkon.

Verder mis ik op de foto ook nog wat huisdieren, maar verder ben ik er erg blij mee.

De foto is in 2009 gemaakt door Frank Kouws, bij hem berusten de rechten dus wilt U de foto ooit ergens voor gebruiken, dan kunt U contact met hem opnemen.

Bedankt voor de mooie foto mijnheer Kouws!

 

kousen stoppen